«Εκτονώνω το εσωτερικό μου παιδί», μπορεί να πείτε, χοροπηδώντας στο πάρκο, κυνηγώντας τον συγκάτοικό σας μέσα από το σπίτι, ή βουτώντας στην πισίνα με τα ρούχα σας.

Το εσωτερικό μας παιδί, συνδέεται με προηγούμενες εμπειρίες και αναμνήσεις αθωότητας, παιχνιδιάρικης διάθεσης και δημιουργικότητας, καθώς και ελπίδας για το μέλλον. Επιπλέον, αποτελεί έκφραση της εμπειρίας μας σε όλα τα στάδια της ζωής μας . Χαρακτηρίζεται επίσης και ως πηγή δύναμης, καθώς οι πρώιμες εμπειρίες μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξή σας ως ενήλικας.

Ο καθένας από εμάς έχει ένα εσωτερικό παιδί ή έναν τρόπο ύπαρξης. Η επαφή μαζί του μπορεί να συμβάλλει στην ευημερία της ζωής μας. Όταν όμως το παιδί μέσα μας τραυματιστεί, μπορεί να αντιμετωπίσει προκλήσεις ως ενήλικας, ειδικά όταν πυροδοτείται από γεγονότα που φέρνουν αναμνήσεις από το παρελθόν.Είστε έτοιμοι να επικοινωνήσετε με το παιδί μέσα σας; Δοκιμάστε αυτές τις έξι στρατηγικές.

1. Έχετε ανοιχτό το μυαλό σας

Είναι εντάξει να αισθάνεστε λίγο αβέβαιοι για την ιδέα ενός εσωτερικού παιδιού. Ωστόσο, δεν χρειάζεται να κοιτάτε αυτό το «παιδί» ως ξεχωριστό άτομο ή προσωπικότητα. Αντ ‘αυτού, θεωρήστε το ως μια αναπαράσταση των προηγούμενων εμπειριών σας.Για τους περισσότερους ανθρώπους, το παρελθόν περιέχει ένα συνδυασμό θετικών και αρνητικών γεγονότων. Αυτά τα γεγονότα βοηθούν στη διαμόρφωση του χαρακτήρα σας και καθοδηγούν τις επιλογές και τους στόχους σας καθώς μεγαλώνετε και τελικά φτάνετε στην ενηλικίωση.

2. Καθοδηγηθείτε από τα παιδιά

Τα παιδιά μπορούν να σας διδάξουν πολλά για τη ζωή, από το να βρουν χαρά σε μικρά πράγματα μέχρι τον τρόπο να ζείτε τη στιγμή.Εάν αγωνίζεστε να ξανασκεφτείτε τις απολαυστικές εμπειρίες της παιδικής ηλικίας, η εμπλοκή σε δημιουργικό παιχνίδι με παιδιά μπορεί να αναζωογονήσει αυτές τις αναμνήσεις και να σας επαναφέρει στην απόλαυση.Το να παρακολουθήσετε ταινίες ή τηλεοπτικές εκπομπές από την παιδική σας ηλικία ή να ξαναδιαβάσετε μερικά από τα αγαπημένα σας βιβλία, μπορεί επίσης να είναι ένας χρήσιμος τρόπος για να δημιουργήσετε θετικά συναισθήματα.

3. Επανεξετάστε τις παιδικές σας αναμνήσεις

 Η εξερεύνηση αναμνήσεων από το παρελθόν μπορεί επίσης να σας βοηθήσει να έρθετε σε επαφή με το εσωτερικό παιδί σας. Οι φωτογραφίες και άλλα μηνύματα μπορούν να σας βοηθήσουν να επανέλθετε στο συναισθηματικό χώρο που αντανακλάται στις εικόνες και τις λέξεις του παρελθόντος. Για να κοιτάξετε πίσω, μπορείτε να ρίξετε μια ματιά σε άλμπουμ φωτογραφιών και σχολικά βιβλία, ή να ξαναδιαβάσετε τα παιδικά ημερολόγια. Εάν οι γονείς, τα αδέλφια ή οι φίλοι σας έχουν ιστορίες για την παιδική σας ηλικία, μπορεί να προκαλέσουν συναισθήματα και αναμνήσεις που ίσως έχετε ξεχάσει.

4. Αφιερώστε χρόνο κάνοντας πράγματα που απολαμβάνετε

Σκεφτείτε τα πράγματα που σας έφεραν χαρά στην παιδική ηλικία. Ως παιδί, πιθανότατα κάνατε πολλά πράγματα μόνο για διασκέδαση. Μπορεί να δυσκολευτείτε να θυμηθείτε την τελευταία φορά που κάνατε κάτι στην ενήλικη ζωή σας απλώς και μόνο επειδή σας έκανε ευτυχισμένους. Μπείτε λοιπόν στη δράση! Κάντε ότι σας ευχαριστεί και σας χαλαρώνει. Θυμίστε στον εαυτό σας πόσο όμορφα νιώθατε όταν απολαμβάνατε μία δραστηριότητα στην παιδική σας ηλικία.

5.  Μιλήστε με το εσωτερικό σας παιδί

 Ένας από τους καλύτερους τρόπους για να έρθετε σε επαφή με το εσωτερικό παιδί σας είναι να ανοίξετε μια συνομιλία.Κατά τη διάρκεια αυτής της επανασύνδεσης, αξιοποιούμε και ίσως κατανοούμε μερικούς από τους λόγους για τους φόβους των ενηλίκων, τις φοβίες και τα πρότυπα ζωής. Η κατανόηση του εσωτερικού μας παιδιού μας βοηθά να δούμε τους λόγους για τους οποίους γίναμε αυτό που είμαστε σήμερα.Το γράψιμο μπορεί να είναι ένα ισχυρό εργαλείο για τη σύνδεση με το εσωτερικό του παιδιού σας, οπότε δεν χρειάζεται να μιλάτε δυνατά – αν και σίγουρα μπορείτε, αν αυτό βοηθά.

 6.  Μιλήστε σε έναν ψυχοθεραπευτή

 Εάν φτάνοντας στο εσωτερικό σας παιδί, σας δημιουργείται δυσφορία ή βιώνετε επώδυνα συναισθήματα, όπως θλίψη, τραυματικές αναμνήσεις και αισθήματα αδυναμίας ή φόβου, ζητήστε καθοδήγηση από έναν επαγγελματία ψυχικής υγείας.Ένας θεραπευτής μπορεί να προσφέρει υποστήριξη και να σας παρουσιάσει στρατηγικές αντιμετώπισης που μπορούν να σας βοηθήσουν να αντιμετωπίσετε τραύματα και συναισθήματα από το παρελθόν. Η εύρεση του εσωτερικού παιδιού σας δεν σημαίνει ότι είστε ανώριμοι ή δεν θέλετε να μεγαλώσετε.Αντίθετα, μπορεί να σας βοηθήσει να κατανοήσετε περισσότερο τον ενήλικο εαυτό σας, να θεραπευτείτε από τον πόνο στο παρελθόν σας και να αντιμετωπίσετε τυχόν μελλοντικές προκλήσεις με αυτο-συμπόνια.Μπορεί να μην βλέπετε ή να ακούτε το εσωτερικό του παιδιού σας καθαρά, αλλά η δημιουργία μιας σύνδεσης με αυτό το μέρος σας μπορεί να οδηγήσει σε μια ισχυρότερη αίσθηση του εαυτού σας.

Εμείς πολύ συχνά βάζουμε μουσική στα ζωάκια που νοσηλεύουμε στο ιατρείο μας για μέρες , ώστε να χαλαρώνουν ,να ηρεμούν και να μη στρεσάρονται μέσα στα κλουβάκια. Επίσης , πολλές φορές παίρνω την κιθάρα μου που έχω στο ιατρείο και τους παίζω κάποια μπαλάντα ώστε να ξεχαστούν. Καποιες φορές ανεβάζουμε και βιντεάκια με αυτά τα ζωάκια (αδεσποτάκια) στα social media, ώστε να βρουν κάποια οικογένεια που θα τα αγαπήσει και θα τα υιοθετήσει.

 Τι συμβουλή θα δίνατε στα παιδιά που έχουν ζωάκι/ ζωάκια στο σπίτι; Όσον αφορά τη φροντίδα τους, την υγεία αλλά και την ψυχαγωγία τους;

Στα παιδάκια που έχουν κάποιο κατοικίδιο στο σπίτι τους θα συμβούλευα να του φέρονται σαν μέλος της οικογένειάς τους. Δηλαδή να φροντίζουν για το φαγητό του, το νερό του , τις βόλτες του (αν μιλάμε για σκυλάκι) καθώς επίσης και όλα όσα αφορούν την υγεία του ,δηλαδή όσα επισημαίνει ο κτηνίατρος ότι πρέπει να κάνουμε. Επίσης , πολύ σημαντικό είναι το παιχνίδι και η κοινωνικοποίηση του ζώου με άλλα ζωάκια και άλλους ανθρώπους. Το πιο σημαντικό όμως είναι να περνάμε χρόνο με το κατοικίδιό μας.

 Θα προτείνατε στους γονείς να υιοθετήσουν ένα αδέσποτο ζωάκι;

Φυσικά, έχουμε πάνω από 1 εκατομμύριο αδεσποτάκια σε όλη τη χώρα τα οποία υποφέρουν στους δρόμους ή στα καταφύγια. Οπότε προτείνουμε την υιοθεσία ενός αδέσποτου ζώου πάρα την αγορά ενός ζώου ράτσας από ένα εκτροφείο. Θα σώσεις ένα ζώο και αυτό θα στο αναγνωρίζει για μια ζωή.

Μπορούμε να απευθυνθούμε σε εσάς για την υιοθεσία ενός αδέσποτου; 

Ναι ,συνεργαζόμαστε με αρκετά φιλοζωικά σωματεία που έχουν πολλά αδεσποτάκια που περιμένουν το δικό τους παντοτινό σπίτι.

Ο Μικρός Πρίγκιπας στο ομώνυμο γνωστό παραμύθι αναφέρει πως ” Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια. ” Πιστεύετε/ πιστεύεις πως αυτό ισχύει για τα ζωάκια και τα παιδιά; Επικοινωνούν μεταξύ τους με την καρδιά;   

 Είναι η αλήθεια ότι τα παιδιά εξαιτίας της αθωότητάς τους επικοινωνούν με ένα μοναδικό και αξιοπερίεργο τρόπο με τα ζωάκια που πολλές φορές εμεις οι ενήλικοι αδυνατούμε να κατανοήσουμε. Η ανιδιοτέλεια και η άδολη αγάπη χαρακτηρίζει με τρόπο μαγικό τη σχέση ζώων και παιδιών.

Ετοιμάζετε κάτι για το μέλλον;

Ετοιμάζω ένα τραγουδάκι για τα αδεσποτάκια και ελπίζω κάποια στιγμή να καταφέρω να βρω χρόνο να το τελειώσω. Επίσης ακολουθούν αρκετές αποστολές με την ΕΔΚΕ (την εθελοντική δράση κτηνιάτρων Ελλάδος) σε διάφορα μέρη της χώρας που αφορά τη στείρωση και τον εμβολιασμό αδέσποτων ζώων.

Πού μπορούμε να σας βρούμε; (στοιχεία επικοινωνίας)

Μπορείτε να επικοινωνείτε μαζί μας στις παρακάτω σελίδες:

Facebook: Thanos Dermintzakis  & Vet Clinic-Ιατρείο Ζώων Δερμιντζάκης Γ. Αθανάσιος

Instagram: Thanos_dermintzakis & Vet Clinic_dermintzakis thanos

Gmail: dermintz@gmail.com

Σύμβουλος Εκπαίδευσης, Σταδιοδρομίας

& Επαγγελματικού Προσανατολισμού

Life Coach & Mentor Εφήβων, Ενηλίκων, Γονέων

O Eπαγγελματικός Προσανατολισμός και η Συμβουλευτική Σταδιοδρομίας ήταν πάντα σημαντικά και θέλω να πιστεύω ότι σύντομα θα πάρουν την θέση που τους αξίζει στο Σχολείο, στην Εκπαίδευση. Σε παλαιότερες εποχές οι άνθρωποι αναζήτησαν συμβούλους σταδιοδρομίας για αλλαγή κατεύθυνσης, μόνο αφού πήραν την δουλειά και ήταν δυσαρεστημένοι με αυτήν. Τώρα, οι άνθρωποι αναγνωρίζουν ότι αυτό δεν είναι ιδανικό. Αυτό που αξίζει να σημειωθεί, είναι να εξετάσουμε γιατί οι άνθρωποι αλλάζουν καριέρα.

Βέβαια, δεν χρειάζεται πολλή σκέψη για να καταλάβουμε ότι κάποιος που το κάνει δεν ήταν ποτέ πεπεισμένος για την κατεύθυνση, την σταδιοδρομία που έπρεπε να ακολουθήσει. Μια τέτοια απόφαση πηγάζει συνήθως από το σχολείο. Πολλοί μαθητές κάνουν επιλογές με βάση τι υπερισχύει στις επιλογές μεταξύ των συνομηλίκων τους. Δεν σκέφτονται τι τους αρέσει, μέχρι να είναι …πολύ αργά.

Η επιλογή κατεύθυνσης ή και καριέρας, συνήθως, έρχεται μετά από την επιλογή ενός μαθήματος ή μιας ομάδας μαθημάτων. Εάν ένας μαθητής δεν επιλέξει τη σωστή πορεία, θα επηρεάσει, κατά λάθος, την επιλογή της σταδιοδρομίας του. Μια πρόσφατη μελέτη έδειξε ότι ένας στους τρεις μαθητές είναι δυσαρεστημένοι με το μάθημα που επέλεξαν και μαντεύετε, φυσικά, πόσες χιλιάδες είναι οι δυσαρεστημένοι στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.

Τέτοια στοιχεία δείχνουν μόνο μια σαφή αλήθεια : Τη σημασία και σπουδαιότητα του Επαγγελματικού Προσανατολισμού στα σχολεία.

Για να βρείτε τη σωστή σταδιοδρομία, πρέπει να κατανοήσετε τι μάθημα, τι ομάδα μαθημάτων πρέπει να ακολουθήσετε και εάν οι ικανότητές σας ταιριάζουν με τα ενδιαφέροντά σας. Ένας μαθητής μπορεί να θέλει να μπει στην αρχιτεκτονική πιστεύοντας ότι είναι καλός στα μαθηματικά και ότι το σχέδιο ενός κτιρίου δεν είναι πολύ δύσκολο. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν πολλά περισσότερα στην αρχιτεκτονική από αυτό και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να θέλει να συνεχίσει μια άλλη καριέρα στο τέλος του ίδιου έτους. Ο επαγγελματικός προσανατολισμός και η συμβουλευτική στα σχολεία εξασφαλίζει το σωστό είδος βοήθειας για να ξεπεραστεί αυτή η σκέψη και να εμποδίσει τους μαθητές να κάνουν τέτοια λάθη. Πολλοί μαθητές μπορεί να κάνουν μια ψυχομετρική εξέταση για να αποφύγουν τα λάθη και οι προσπάθειές τους είναι αξιέπαινες, αν και τα αποτελέσματα του τεστ ενδέχεται να τους αφήσουν πιο μπερδεμένους από πριν. Γιατί; Το ψυχομετρικό τεστ περιγράφει βασικά τα πλεονεκτήματα και τις αδυναμίες των μαθητών και τονίζει τις ικανότητες και τα ενδιαφέροντά τους.

Όμως είναι σημαντικό να τονίσουμε οτι οι ικανότητες και τα ενδιαφέροντά τους δεν είναι απαραίτητο να ταιριάζουν. Δηλαδή, μπορούν να είναι καλοί στα Μαθηματικά, αλλά ενδιαφέρονται για τις Τέχνες. Ποια επιλογή σταδιοδρομίας επιλέγουν;

Ένας σύμβουλος επαγγελματικού προσανατολισμού θα είναι καταρχάς, ικανός να εξηγήσει ολόκληρη την αξιολόγηση, να τους πει τα προνόμια και τα μειονεκτήματα της επιδίωξης τόσο των ενδιαφερόντων όσο και των ικανοτήτων τους, και θα τους δώσει δυνατότητα μέσω της σαφήνειας και της κατανόησης να λάβουν τις σωστές αποφάσεις. Αυτό είναι απαραίτητο, ειδικά όταν οι μαθητές είναι επιρρεπείς στη λήψη συμβουλών από άπειρες πηγές.

Αρκετά συχνά παρατηρείται ότι οι μαθητές τείνουν να λαμβάνουν συμβουλές από οποιονδήποτε πιστεύουν ότι έχει εμπειρία. Αλλά μπορεί να μην είναι πάντα σωστό ή  να μην είναι το καλύτερο.      Η πορεία που ακολούθησαν οι φαινομενικά επιτυχημένοι συνομηλίκοί τους ίσως να μην τους βοηθούσε να φτάσουν στον ίδιο προορισμό, οι ενήλικοι-πρότυπά τους πρέπει να έχουν περάσει από αποτυχίες οι ίδιοι και οι γονείς τους μπορεί να μην γνωρίζουν τις τελευταίες απαιτήσεις των επιχειρήσεων. Για να βεβαιωθούν ότι οι μαθητές έχουν σαφήνεια σκέψης, οι σύμβουλοι επαγγελματικού προσανατολισμού πρέπει να είναι διαθέσιμοι για τους μαθητές ανά πάσα στιγμή για να λάβουν τη σωστή και την πιο «φρέσκια» συμβουλή.

Πολλοί από τους συμβούλους που είναι ήδη παρόντες είναι σύμβουλοι δεξιοτήτων ζωής και παρόλο που οι δεξιότητες ζωής είναι σημαντικές, ο αριθμός των συμβούλων είναι χαμηλός. Το χτίσιμο του επαγγελματικού προσανατολισμού σε σωστά πλαίσια είναι  αυτό που οι μαθητές χρειάζονται περισσότερο για να είναι επιτυχημένοι. Για να τονίσω, η επείγουσα απαίτηση σε πρόσφατα στατιστικά για τους συμβούλους σταδιοδρομίας δείχνουν ένα επιβλητικό 87% έως 92% των μαθητών που δεν λαμβάνουν καθοδήγηση σχετικά με τον επαγγελματικό προσανατολισμό από τα σχολεία τους.

Οι αποφάσεις που λαμβάνονται στο σχολείο συχνά δημιουργούν ή καταστρέφουν την σταδιοδρομία του μαθητή. Οι έμπειροι σύμβουλοι επαγγελματικού προσανατολισμού εκπαιδεύονται για να κατανοήσουν τη σκέψη των μαθητών και τις δυνατότητές τους. Μόλις γίνει κατανοητό το δυναμικό ενός μαθητή, ο σύμβουλος είναι σε θέση να καθοδηγήσει τον μαθητή στον καλύτερο προσανατολισμό, κατάλληλο για αυτόν, και να τον βοηθήσει να λάβει τις αποφάσεις που διασφαλίζουν την επιτυχία της σταδιοδρομίας.

Οι μαθητές θέλουν να είναι επιτυχημένοι. Μπορεί να νιώθουν ίσως άβολα στην αρχή ή να πιστεύουν ότι είναι αδύνατο να λάβουν βοήθεια, αλλά είναι δική μας ευθύνη να τους βοηθήσουμε να χτίσουν ισχυρό προσανατολισμό και σταδιοδρομία. Ο ουσιαστικός επαγγελματικός προσανατολισμός στα σχολεία, στην Εκπαίδευση γενικότερα, βασιζόμενος στην Αυτογνωσία πρωτίστως, είναι καθοριστικός παράγοντας για το χτίσιμο υψηλής αυτοεκτίμησης, αποδοχής, ομαλής προσαρμογής, συνεργασίας στο τρίπτυχο Εαυτός – Οικογένεια – Κοινωνία.

Συμφωνείτε ότι είναι ένα υπέροχο πρώτο βήμα; Και έπονται τα επόμενα.

Τι ακριβώς είναι ο παιδικός αθλητισμός; Και τι ρόλο μπορεί να παίξει στην διαμόρφωση του χαρακτήρα του παιδιού; Των βασικών αξιών και πιστεύω του για τον ευατό του και την ζωή…; Της μελλοντικής του επαγγελματικής πορείας; Ακόμα και της προσωπικής και μελλοντικά οικογενειακής του ευτυχίας…;

Ας τα πάρουμε με τη σειρά…

Για τα περισσότερα παιδιά, το άθλημα που επιλέγουν εξελίσσεται σε κάτι  πολύ παραπάνω από ένα hobby ή ένα τρόπο να περνάνε ευχάριστα τον ελεύθερο χρόνο τους. Είναι η αγαπημένη τους δραστηριότητα. Αυτό μέσα από το οποίο βιώνουν τα πιο έντονα συναισθήματα και στο οποίο επενδύουν ψυχικά τα μέγιστα. Αυτό μέσα από το οποίο εκφράζονται ελεύθερα και αναπτύσσουν τη φαντασία τους. Αυτό μέσα από το οποίο ονειρεύονται και οραματίζονται το μέλλον τους. Είναι αυτό που δίνει χρώμα και νόημα στην ζωή τους.

Και τι σημαίνει αυτό;

Αν πάρουμε σαν δεδομένο το ότι όσο πιο πολύ αγαπάμε κάτι και όσο πιο έντονα το βιώνουμε, τόσο πιο δεκτικοί και «εκτεθειμένοι» είμαστε στο να πάρουμε μηνύματα μέσα από αυτό, συνειδητοποιούμε τις καταλυτικές επιρροές που το αθλητικό περιβάλλον έχει στη διαμόρφωση του εσωτερικού κόσμου των παιδιών. Στην αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθησή τους. Στο αν πιστεύουν ότι η ζωή είναι δίκαιη ή άδικη. Στο ότι αξίζει να επιμένεις και να προσπαθείς μέχρι να πετύχεις αυτό που τόσο πολύ θέλεις. Στην ερμηνεία και τη διαχείριση του λάθους. Της νίκης και της ήττας. Το αν η επιτυχία είναι θέμα συγκυριών και τύχης, ή αποτέλεσμα μικρών καθημερινών πειθαρχιών και συνηθειών; Και στις αξίες μέσα από τις οποίες, ασυνείδητα, αποφασίζουν το ποια στάση και συμπεριφορά θα επιλέξουν την κάθε δεδομένη στιγμή.

 Ο αθλητισμός μας βάζει σε πιεστικές σωματικά και συναισθηματικά καταστάσεις. Μας οδηγεί στα όριά μας. Και εκεί αναδεικνύεται το ποιοι πραγματικά είμαστε. Και πόσο μεγάλο δώρο μπορεί να είναι αυτό, ειδικά σε παιδική ηλικία; Μπορώ υπό πίεση να συνεχίζω να πιστεύω στον εαυτό μου; Να είμαι υποστηρικτικός και παρακινητικός; Υπεύθυνος και όχι επικριτικός. Να απολαμβάνω το παιχνίδι  χωρίς να γνωρίζω την τελική του έκβαση;  Και να αναγνωρίζω πως αν παίξω με όλο μου το είναι έχω κερδίσει ανεξαρτήτου σκορ, χρόνου και επίδοσης; Να επιλέγω την αφοσίωση, την επιμονή, την εργατικότητα, το «καθαρό» παιχνίδι και την νηφάλια αυτοαξιολόγηση;

Και πόσο χρήσιμα μπορούν όλα αυτά να φανούν σε όλες τις υπόλοιπες δραστηριότητες μου, τωρινές και μελλοντικές; Αυτά άλλωστε δεν χρειάζονται για την ευημερία και εξέλιξή μου και στο σχολείο, στον επαγγελματικό χώρο και στην παρέα…; Στις κοινωνικές και διαπροσωπικές μου σχέσεις;

Το σημαντικό κατ’ επέκταση ερώτημα είναι λοιπόν το εξής:

Πόσο συνειδητοί είμαστε, γονείς και προπονητές (και διοικητικοί φορείς), στο πώς επηρεάζουμε όλα τα παραπάνω με τις αποφάσεις, τις επιλογές και τις συμπεριφορές  μας γύρω από τον αθλητισμό; Και της ευθύνης που έχουμε αναλάβει προχωρώντας σε αυτές;

Είναι εξαιρετικά σημαντική η επιλογή του αθλητικού περιβάλλοντος του παιδιού…! Θα τολμήσω να πω ίσως και πιο σημαντική από του ακαδημαϊκού. Με δεδομένο ότι η επιτυχία και ευτυχία μας ορίζεται περισσότερο από αυτό που είμαστε παρά από τις γνώσεις και τις διαπιστεύσεις μας. Καθώς και το ότι το παιδί θα εμπνευστεί και επηρεαστεί κατά κανόνα, καλώς ή κακώς, περισσότερο από τον προπονητή του παρά από το δάσκαλό του.

Και οι προπονητές πόσο αντιλαμβανόμαστε το πώς η κάθε μας λέξη, το κάθε βλέμμα και η κάθε έκφρασή μας «γράφει» στην καρδιά και στο μυαλό των παιδιών. Η παραμικρή μας απόφαση και στάση. Ότι είμαστε πρότυπα και συχνά «ήρωες» για τα παιδιά αυτά. Ότι η εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους εξαρτάται συχνά από τον τρόπο που τους αποδεχόμαστε, τους αξιολογούμε, τους επιβραβεύουμε ή τους παρατηρούμε. Από το αν επί της ουσίας τους εμπιστευόμαστε ή τους αμφισβητούμε. Και το τι μαθήματα ηγεσίας και διαχείρισης καταστάσεων τους δίνουμε με τη στάση μας και τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τις καταστάσεις. Πόσο συχνά αναρωτιόμαστε αν είμαστε εστιασμένοι στην κάλυψη των δικών τους συναισθηματικών αναγκών, ή αν, άθελα μας φυσικά, εκμεταλλευόμαστε την τυφλή εμπιστοσύνη που μας δείχνουν για την κάλυψη των δικών μας. Για αποδοχή, επιτυχία, σημαντικότητα και προβολή.

Το 2007, επιστρέφοντας από ένα τουρνουά στο εξωτερικό, άκουσα προς έκπληξη μου έναν γονέα μας (Απόφοιτο Κολλεγίου Αθηνών ο ίδιος) να λέει ότι αν αναγκαζόταν να επιλέξει μεταξύ σχολείου και αθλητισμού για την προσωπική εξέλιξη του παιδιού του, θα επέλεγε το δεύτερο. Τότε μου φάνηκε υπερβολικό. 13 χρόνια μετά καταλαβαίνω απόλυτα τι εννοούσε. Δόξα τω Θεώ ζούμε σε μια εποχή  που δεν έχουμε με τέτοια διλλήματα. Οφείλουμε όμως, όσοι δουλεύουμε με και για τα παιδιά, να αναλάβουμε την τεράστια κοινωνική μας ευθύνη και να εξασφαλίζουμε την επάρκειά μας στο έργο της υπηρέτησής τους. Γιατί εμείς υπηρετούμε αυτά και όχι το αντίθετο. Εκείνα μας διδάσκουν τι σημαίνει χαρά, αφοσίωση, εμπιστοσύνη και αγάπη…

Δεν είναι καινούργιο ότι τα παιδιά χρειάζονται την άσκηση στη ζωή τους.  Άλλωστε μην ξεχνάμε ότι Παιδί και Άθληση είναι συνυφασμένες έννοιες ή τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι. Λόγω του σύγχρονου τρόπου ζωής και της αυξανόμενης εξάρτησής των παιδιών με την τεχνολογία, αφού ένα μεγάλο ποσοστό παιδιών έχουν αντικαταστήσει το παιχνίδι και τη σωματική άσκηση με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές και το διαδίκτυο, γίνονται ανενεργά παιδιά και είναι πιθανό να γίνουν και ανενεργοί ενήλικες. Με τα ποσοστά παχυσαρκίας να αυξάνονται συνεχώς και την καθιστική ζωή να γίνεται τρόπος ζωής του μέσου ανθρώπου, το να γυμνάζεται ένα παιδί από νωρίς είναι πολύ ωφέλιμο για την υγεία και το σώμα του.  Σύμφωνα με έρευνες, όταν τα παιδιά ασκούνται σε τακτική βάση δεν έχουν μόνο σωματική υγεία αλλά και ψυχική. 

Ποια όμως είναι τα οφέλη της άσκησης για το παιδί;

Αναπτύσσεται ένα υγιές μυοσκελετικό σύστημα. Μέσω της άσκησης «δυναμώνουν» σημαντικά τόσο τα οστά όσο και οι μύες και οι αρθρώσεις τους. 

Ενδυναμώνεται το καρδιαγγειακό σύστημα. Ουσιαστικά, κατά τη διάρκεια μιας φυσικής δραστηριότητας «γυμνάζονται» παράλληλα η καρδιά και οι πνεύμονες. «Προπονείται» συνολικά το καρδιαναπνευστικό σύστημα.

Αναπτύσσεται η νευρομυϊκή συναρμογή των παιδιών. Μέσω των τεχνικών ασκήσεων και των επαναλήψεων μαθαίνουν να ελέγχουν καλύτερα το σώμα τους και τις κινήσεις τους, βελτιώνοντας με αυτόν τον τρόπο τα αντανακλαστικά τους και αναπτύσσοντας το συγχρονισμό μεταξύ ματιών και άκρων.

Διατηρείται ένα υγιές και φυσιολογικό βάρος. Είναι ένα γεγονός ιδιαίτερα σημαντικό, ειδικά εάν αναλογιστεί κανείς την αλματώδη αύξηση στα ποσοστά της παιδικής παχυσαρκίας, καθώς αυτή εγκυμονεί πλήθος σοβαρών και αρνητικών συνεπειών στην υγεία.

Τα τελευταία χρόνια σημαντικός αριθμός μελετών τονίζει την αξία της άσκησης και της σωματικής δραστηριότητας στον ψυχολογικό τομέα. Έχει βρεθεί ότι μέσω της άσκησης μειώνεται το άγχος και βελτιώνεται  αισθητά ο έλεγχος του, καθώς και ο έλεγχος του θυμού. Επίσης, αποτελεί ένα ευχάριστο διάλειμμα από το πολλές φορές πιεστικό πρόγραμμα των φροντιστηρίων και των μαθημάτων.

Σε επίπεδο πνευματικής λειτουργίας, έρευνες έχουν δείξει ότι τα παιδιά τα οποία ασκούνται εμφανίζουν μεγαλύτερα ποσοστά επιτυχίας στα σχολικά μαθήματα. Αυτό συμβαίνει γιατί αυτά τα παιδιά έχουν μάθει να ακολουθούν συγκεκριμένους κανόνες και να είναι πιο πειθαρχημένα. Εντός της τάξης εμφανίζουν αυξημένη ικανότητα να συγκεντρώνονται κατά τη διάρκεια των μαθημάτων και συνεπώς να έχουν καλύτερες σχολικές επιδόσεις.

Τέλος, σε κοινωνικό επίπεδο η συμμετοχή των παιδιών σε αθλήματα και ειδικά σε ομαδικά, έχει βρεθεί ότι βοηθά στην πιο γρήγορη και ουσιαστική κοινωνικοποίησή τους. Μέσω της σωματικής δραστηριότητας που έχουν επιλέξει, αναπτύσσουν αισθήματα συνεργασίας και ομαδικότητας, βοηθώντας στην τόνωση της αυτοπεποίθησής τους.

Πολύ σημαντικό ρόλο βέβαια στην καθιέρωση της σχέσης παιδιού-σωματικής δραστηριότητας έχει ο γονιός. Οι γονείς θα πρέπει πάντα να ενθαρρύνουν τα παιδιά να ασκούνται και να αποτελούν οι ίδιοι πρότυπα μιας δραστήριας και υγιούς στάσης ζωής. Με αυτόν τον τρόπο τα παιδιά θα αγαπήσουν την άσκηση και θα λάβουν όλα τα οφέλη που έχει να τους προσφέρει. 

Ξέρουμε όλοι πόσο σημαντική είναι η άσκηση, τόσο για έναν ενήλικα όσο και για ένα παιδί. Εκτός όμως από τα οφέλη στη σωματική του ανάπτυξη η γυμναστική προσφέρει και κάτι άλλο, πολύ πιο βαθύ:

Κάνει το παιδί ευτυχισμένο!

Στοιχεία επικοινωνίας: https://moromassage.gr/

email:  info@moromassage.gr

τηλέφωνο: 6947737424

Ο Χαρούλης με ρώτησε κάτι που δεν μου το έχει ρωτήσει ΠΟΤΕ κανείς !

“ Δημήτρη, τι θυμάσαι από τότε που ήσουν παιδί;”

Πού να φανταζόταν ο Χαρούλης ότι χάρη στο αμαξίδιό μου θυμάμαι σχεδόν τα πάντα. Δεν εννοώ ότι το αναπηρικό αμαξίδιο βελτίωσε τη μνήμη μου ή κάτι τέτοιο. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι εξ’ αιτίας της αναπηρίας μου, έχω περάσει πολλές ώρες, μέρες αλλά και μήνες, να προσπαθώ να θυμηθώ τα πάντα που είχα ζήσει μέχρι τα δεκαέξι μου χρόνια, όταν και έγινε το ατύχημά μου.

Λογικό είναι να αναρωτηθείτε και εσείς, όπως αναρωτήθηκε και ο Χαρούλης, τι στο καλό με έπιασε και προσπάθησα τόσο πολύ να τα θυμηθώ όλα αυτά. Η απάντηση θα προκύψει εύκολα εάν κάνετε ένα μικρό αλλά και λιγάκι ‘’επίπονο’’ άλμα φαντασίας. Τι άλλο θα μπορούσα να κάνω επί 10 ολόκληρους μήνες σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου και μετά άλλα τρία χρόνια μέσα στο σπίτι;;; Ξέρετε πόσο ελεύθερο χρόνο είχα;;; Οπότε έκανα αυτό που ήξερα πάντα να κάνω τόσο καλά ! Το έριξα στο τρέξιμο !

Αλλά όχι, δεν έτρεξα με τα πόδια μου, όπως παλιά, αλλά έτρεξα με το μυαλό μου ! Είχα δύο επιλογές. Είτε να τρέξω μπροστά στο μέλλον, με την φαντασία μου, είτε πίσω στο παρελθόν με τη μνήμη μου. Και για κάποιον όπως εμένα που δεν ήξερα πώς θα είναι το αύριο ή το μεθαύριο, έμοιαζε πολύ καλύτερο να περάσω χρόνο προσπαθώντας να θυμηθώ το παρελθόν, δηλαδή τα παιδικά μου χρόνια. Και όσο το έκανα, όλο και πιο πολύ μου άρεσε. Και όσο περισσότερο μου άρεσε, τόσο πιο πολύ έτρεχα στο παρελθόν μου. Και μαντέψτε τι έγινε μετά !

Ό,τι δεν μπορούσαν να κάνουν τα φάρμακα που μου έδιναν οι γιατροί, τα έκαναν οι όμορφες αναμνήσεις από τα πιο χαρούμενα χρόνια της ζωής μου !

Τότε που ήμουν μπόμπιρας και όργωνα τις αίθουσες του νηπιαγωγείου σαν άνεμος. Ήσυχος καθόμουν μόνο την ώρα του γεύματος, όταν το φαγητό δεν μου άρεσε καθόλου. Καθόμουν ήσυχος για να μην γίνομαι αντιληπτός όσο θα εφάρμοζα τα τετραπέρατα σχέδιά μου. Αρχικά καθόμουν δίπλα στην ομορφούλα της τάξης, μετά έπαιρνα το πιάτο με τις μπάμιες και δεξιοτεχνικά τις πετούσα κάτω από την καρέκλα μου. Στη συνέχεια ρωτούσα κάποιον συμμαθητή μου αν θα ήθελε να αλλάξουμε θέσεις και φυσικά όλο έλεγαν ΝΑΙ γιατί θα καθόταν δίπλα στην ομορφούλα. Στο τέλος της ώρας, μόλις σηκωνόμασταν για να αποχωρήσουμε, αποκαλύπτονταν οι πεταμένες μπάμιες και η δασκάλα έβαζε τις φωνές στον καζανόβα συμμαθητή μου που πλήρωνε το τίμημα για να κάτσει δίπλα στην ομορφούλα. Να με συγχωρέσετε  για την πονηριά μου, αλλά καταπιεζόμουν με αυτές τις μπάμιες… (ακόμη και τώρα που τα γράφω, πάλι μου φτιάχνει το κέφι ! J )

Στο δημοτικό, κάθε μέρα ήταν καλύτερη από την προηγούμενη. Λίγο διάβασμα και ατελείωτο παιχνίδι. Στο γυμνάσιο κυριάρχησαν οι παιδικοί έρωτες και στο λύκειο σειρά είχαν οι δυνατές φιλίες που με χαρά δηλώνω πως κρατάνε αγέρωχες μέχρι και σήμερα !

Και κάπου εδώ συνειδητοποιώ ότι για να πω στον Χαρούλη και σε εσάς όλα όσα θυμάμαι από την παιδική μου ηλικία θα χρειαστώ πολλές σελίδες. Πάρα πολλές σελίδες. Αυτό όμως που μπορώ να πω με σιγουριά και που χωράει μέσα στις επόμενες λίγες σειρές είναι ίσως το πιο σημαντικό από όλα.

Σαν παιδί είχα την τύχη να μην αφήνω στιγμή και λεπτό να πάει χαμένο. Τότε έμοιαζε σε πολλούς σαν μια ενοχλητική ζωηράδα, αλλά σήμερα αυτοί οι ‘’πολλοί’’ χαίρονται πραγματικά που τα αποτελέσματα εκείνης της ζωηράδας μπορούν να γεμίσουν ατελείωτες σελίδες με όμορφες στιγμές. Και μαζί με αυτούς χαίρομαι και εγώ. Αλλά και ο Χαρούλης. Ίσως χαίρεστε και εσείς…

Με περιοχές της χώρας μας να βρίσκονται σε δεύτερο lockdown, πολλοί γονείς προβληματίζονται για το πώς να βοηθήσουν τα παιδιά τους αυτή την περίοδο. Παρακάτω θα βρείτε μερικές συμβουλές.

1. Διατηρήστε μια ρουτίνα

Τα παιδιά χρειάζονται σταθερότητα. Αυτή είναι που τα κάνει να νιώθουν ασφάλεια. Το σχολείο βοηθάει σημαντικά σε αυτό, καθώς τα έχει βάλει σε μια ρουτίνα. Αλλά και στο σπίτι είναι σημαντικό να διατηρείτε ένα συνεπές πρόγραμμα: κοιμηθείτε νωρίς, ξυπνήστε νωρίς, φάτε σε σταθερές ώρες, κάντε τις δραστηριότητές σας όπως συνηθίζατε (στο μέτρο που αυτό είναι εφικτό). Για αποφυγή προβλημάτων με τον ύπνο, που μπορεί να προκληθούν λόγω της πανδημίας, δημιουργείστε τη δική σας ρουτίνα ύπνου, π.χ. μπάνιο – πλύσιμο δοντιών – παραμύθι ή χαλαρή μουσική – φιλάκι/αγκαλίτσα για καληνύχτα.  Μια τέτοια ρουτίνα θα βοηθήσει τα παιδιά να χαλαρώσουν και θα προετοιμάσει τον οργανισμό τους για έναν βαθύ και ξεκούραστο ύπνο.

2. Φροντίστε τη διατροφή σας

Η διατροφή σχετίζεται άμεσα με την υγεία μας. Ένας λόγος παραπάνω τώρα, που δεν θέλουμε να αρρωστήσουμε, να της δώσουμε μεγαλύτερη σημασία. Βάλτε στην καθημερινότητά σας πολλά φρέσκα φρούτα και λαχανικά, ώστε να κρατήσουν σε φόρμα το ανοσοποιητικό σας. Τα παιδιά μιμούνται αυτό που βλέπουν και όχι αυτό που τους λέτε, οπότε προσπαθήστε να τους δίνετε το καλό παράδειγμα. Σε καμία περίπτωση μην τα πιέζετε να φάνε, αλλά φροντίστε να υπάρχουν στο σπίτι πολλές υγιεινές επιλογές και ελάχιστες ανθυγιεινές. Και φυσικά δώστε τους τη δυνατότητα να διαλέξουν (π.χ. Προτιμάς μπανάνα, μήλο ή σταφύλι για κολατσιό;)!

3. Κλείστε την τηλεόραση

Είναι κατανοητό: θέλετε να ενημερώνεστε για το «τι γίνεται στον κόσμο» ή τέλος πάντων να έχετε μια «παρέα» μέσα στο σπίτι. Όμως ο εγκέφαλος των παιδιών δεν μπορεί να επεξεργαστεί όλη αυτή την πληθώρα οπτικοακουστικών ερεθισμάτων με τα οποία μας κατακλύζουν τα δελτία ειδήσεων. Τα μικρά παιδιά απομονώνουν μεμονωμένες πληροφορίες που ακούνε, με αποτέλεσμα να μπερδεύονται και να τρομάζουν εύκολα. Οπότε, αποφύγετε την τηλεόραση όσο τα παιδιά είναι μπροστά. Καλύτερα να μάθουν ό,τι χρειάζεται να ξέρουν από εσάς.

4. Εστιάστε στα πράγματα που μπορείτε να ελέγξετε

Όχι, δεν μπορείτε να κάνετε κάτι για το εμβόλιο που δεν έχει βγει ακόμη ούτε για τα κρούσματα που αυξάνονται. Μπορείτε όμως να πλένετε τα χέρια σας, να κρατάτε αποστάσεις και να φοράτε τη μάσκα σας, όπου χρειάζεται. Η υπέρμετρη ανησυχία και ο φόβος που παραλύει είναι απόλυτα φυσιολογικές αντιδράσεις σε τέτοιες ακραίες συνθήκες, αλλά δεν σας βοηθούν πουθενά. Δώστε έμφαση στα πράγματα που περνούν από το δικό σας χέρι, ώστε και τα παιδιά σας να μάθουν να κάνουν το ίδιο.

5. Βοηθήστε τα παιδιά να προσαρμοστούν στους νέους κανόνες

Απ’ ό,τι φαίνεται η πανδημία είναι ξανά στο προσκήνιο. Είτε πιστεύετε είτε όχι σε αυτήν, δεν έχει μεγάλη σημασία. Εφόσον τα παιδιά πηγαίνουν στο σχολείο, θα αναγκαστούν να προσαρμοστούν στους κανόνες. Μπορεί, για παράδειγμα, να διαφωνείτε με τη χρήση της μάσκας στην τάξη και είναι δικαίωμά σας, ωστόσο δεν βοηθάει κάπου να το εκφράζετε στο παιδί σας. Διευκολύνετε τόσο το ίδιο, ώστε να νιώθει ότι είναι μέρος του συνόλου, όσο και τους εκπαιδευτικούς του, ώστε να μην χρειάζεται να του κάνουν παρατηρήσεις. Αγοράστε του μάσκες που να του αρέσουν, ώστε να θέλει να τις φοράει. Φορέστε κι εσείς τη δική σας όπου είναι απαραίτητο, για να του δώσετε το καλό παράδειγμα. Και φυσικά μάθετέ του να ζητάει ένα μικρό διάλειμμα, όποτε νιώθει ότι το έχει ανάγκη.

6. Βρείτε μαζί τρόπους να αποφορτίζεστε

Σε μια τόσο απαιτητική καθημερινότητα, η ανάγκη αποφόρτισης γίνεται ακόμη πιο έντονη. Αφήστε τις οθόνες, που είναι η εύκολη λύση, και στραφείτε στην άσκηση: κάντε διατάσεις, δοκιμάστε ασκήσεις γιόγκα ή πιλάτες, βάλτε μουσική και χορέψτε… Κυρίως μείνετε σε επαφή με τη φύση: περπατήσετε το τετράγωνο, κάντε μια βόλτα στην παραλία, οργανώστε μια εξόρμηση στην εξοχή, έστω βγείτε στο μπαλκόνι και ασχοληθείτε με τις γλάστρες σας… Η άσκηση και η επαφή με τη φύση θα σας κάνουν σίγουρα να αισθανθείτε καλύτερα!

7. Κρατήστε αποστάσεις, αλλά μην απομονώνεστε

Προτρέψτε τα παιδιά να διατηρήσουν επαφή με τους φίλους και τα αγαπημένα τους πρόσωπα, αξιοποιώντας την τεχνολογία (γραπτά μηνύματα, τηλέφωνα, βιντεοκλήσεις). Ειδικά τα πιο εξωστρεφή παιδιά είναι πιθανό να ζοριστούν πολύ στην περίπτωση ενός δεύτερου lockdown. Επομένως, δώστε τους τη δυνατότητα να εκτονώσουν αυτή τους την ανάγκη. Τα πιο εσωστρεφή παιδιά, από την άλλη, μπορεί να αντιμετωπίσουν δυσκολίες αργότερα, όταν τελειώσει όλο αυτό. Οπότε, ενισχύστε από τώρα την κοινωνικότητά τους, ώστε να τους είναι πιο ομαλή η μετέπειτα μετάβαση.

8. Περάστε ποιοτικό χρόνο παρέα

Παίξτε με τα παιχνίδια τους, μαγειρέψτε, ζωγραφίστε, διακοσμήστε το σπίτι, διαβάστε ένα βιβλίο, ανεβάστε μια αυτοσχέδια θεατρική παράσταση, φτιάξτε τη δική σας συναυλία… Όσο φορτωμένο και να είναι το πρόγραμμά σας, βρείτε τουλάχιστον 10-15 λεπτά μέσα στη μέρα για να κάνετε κάτι που σας ευχαριστεί και τους δύο, ό,τι κι αν είναι αυτό. Είναι οι μικρές ενέσεις καθημερινής ευτυχίας. Αυτές τις στιγμές θέλετε τα παιδιά σας να θυμούνται από αυτή την περίοδο.

9. Μοιραστείτε συναισθήματα

Βοηθήστε τα παιδιά να εκφράσουν τα συναισθήματά τους. Ενισχύστε τη συναισθηματική τους ανάπτυξη με το να μιλάτε εσείς για τα συναισθήματά σας. Δώστε τους ευκαιρίες να μιλήσουν κι εκείνα (π.χ. ρωτήστε τα «Ποιο ήταν καλύτερο/χειρότερο/πιο αστείο πράγμα που έγινε σήμερα;» αντί για «Πώς πέρασες στο σχολείο;»). Ακούστε προσεκτικά τις δυσκολίες τους και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, αλλά αφήστε τα να βρουν τα ίδια τις δικές τους λύσεις, έτσι ώστε να ενδυναμωθούν και να νιώθουν ότι τα καταφέρνουν. Να θυμάστε ότι τα παιδιά εκφράζονται καλύτερα μέσα από το παιχνίδι, οπότε τέτοιες στιγμές ενδείκνυνται για να διερευνήσετε τα συναισθήματά τους.

10. Φροντίστε πρώτα εσάς

Τα παιδιά επηρεάζονται από αυτό που βλέπουν να συμβαίνει κι όχι από αυτό που τους λέμε. Αν αντιλαμβάνονται τη δική σας ανησυχία –και πιστέψτε με, την αντιλαμβάνονται– τότε θα ανησυχούν κι εκείνα. Αν νιώθετε ότι η περίοδος αυτή σάς έχει φτάσει στα όριά σας, οι καταστάσεις σας ξεπερνούν και η καθημερινότητά σας έχει δυσκολέψει υπερβολικά, αναζητήστε τη βοήθεια ειδικού. Αν δεν φροντίσετε πρώτα τη δική σας ψυχική υγεία, πώς θα καταφέρετε να φροντίσετε την ψυχική υγεία του παιδιού σας;

Αρχίζουμε να συναντάμε δυσκολίες στη ζωή μας από τη μέρα που γεννιόμαστε. Η σωματική ανάπτυξη, οι σχέσεις, η επικοινωνία, οι διάφορες συναισθηματικές εκδηλώσεις, με λίγα λόγια όλη η φυσική διαδικασία του “να μεγαλώνει ένα παιδί” έχει στρεσογόνες καταστάσεις σε διάφορα στάδια ανάπτυξής του. Στο καθένα από αυτά η πρακτική mindfulness μπορεί να αποτελέσει ένα δυνατό εργαλείο στη μείωση του άγχους και στην αύξηση του συναισθήματος της ευτυχίας. Mindfulness, όπως έχει εξελιχθεί τα τελευταία 30 χρόνια, είναι μια απλή φαινομενικά τεχνική που δίνει έμφαση στην παρούσα στιγμή με έναν μη κρητικό (μη σχολιαστικό) τρόπο. Χρησιμοποιείται ευρέως στον κλάδο της ψυχοθεραπείας, έχει εισχωρήσει στα γραφεία μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών, εξασκείται από αθλητές, και ευτυχώς σταδιακά κάνει την εμφάνισή της και στα σχολεία. Όλο και περισσότερος κόσμος στρέφεται στις τεχνικές mindfulness για να βοηθηθεί στη διαχείριση της έντονης καθημερινότητας και συγκεκριμένα του άγχους και του στρες  που αντιμετωπίζει καθημερινά μέσα στη σύγχρονη κοινωνία.

Παιδιά όλων των ηλικιών μπορούν να επωφεληθούν από τις τεχνικές και ασκήσεις mindfulness και μάλιστα είναι τα πιο κατάλληλα για να επωφεληθούν από αυτή την πρακτική. Οι συνήθειες που σχηματίζονται στα πρώτα χρόνια της ζωής ενός ατόμου, καθορίζουν τις συμπεριφορές που θα έχει στην ενηλικιότητα, και με τη βοήθεια των πρακτικών mindfulness, έχουμε την ευκαιρία να δώσουμε στα παιδιά πολλές θετικές συνήθειες, όπως για παράδειγμα ηρεμία, καλοσύνη και δεκτικότητα.

Ένας ακόμα λόγος για τον οποίο η πρακτική mindfulness είναι τόσο αποτελεσματική για τα παιδιά μπορεί να εξηγηθεί από τον τρόπο που αναπτύσσεται ο εγκέφαλος. Ενώ έχει πλέον αποδειχθεί πως ο εγκέφαλός μας αναπτύσσεται συνεχώς καθ ‘όλη τη διάρκεια της ζωής μας, οι συνδέσεις στο προμετωπιαίο φλοιό δημιουργούνται με τον ταχύτερο ρυθμό κατά την παιδική ηλικία. Επομένως η πρακτική mindfulness, η οποία προάγει δεξιότητες που ελέγχονται στον προμετωπιαίο φλοιό, όπως η συγκέντρωση και ο γνωστικός έλεγχος, μπορεί να έχει ιδιαίτερη επιρροή στην ανάπτυξη δεξιοτήτων, όπως η αυτορρύθμιση, η κριτική σκέψη και η υπομονή κατά την παιδική ηλικία.

Ξεκινώντας λοιπόν από τη βρεφική ηλικία, ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να εκπαιδευτεί το παιδί στην ενσυνειδητότητα είναι να την ενσωματώσουν οι ίδιοι οι γονείς ή αυτοί που φροντίζουν το παιδί. Ακόμα και τα πιο μικρά παιδιά αισθάνονται την απόσπαση της προσοχής. Έτσι όταν είστε με το βρέφος, καλό είναι να είστε παρόντες στο μέγιστο, διατηρώντας την οπτική επαφή με αυτό, αποφεύγοντας τη χρήση κινητών συσκευών τηλεφώνου ή άλλων αντικειμένων που αποσπούν την προσοχή σας.

Η διαχείριση της ψυχραιμίας και της ηρεμίας σε στιγμές αναστάτωσης του βρέφους λειτουργούν τελικά με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο τόσο για εκείνο όσο και για τους φροντιστές του.

Υπάρχει μια δημοφιλής τεχνική mindfulness, η οποία ονομάζεται S.T.O.P.

Stop

Διέκοψε τις σκέψεις σου με την εντολή stop και σταμάτα ό,τι κάνεις.

Take a Breath

Στρέψε την προσοχή στην αναπνοή σου και πάρε μερικές γεμάτες βαθιές αναπνοές.

Observe

Παρατήρησε τις σκέψεις σου, τα συναισθήματα που έχουν προκύψει, τις σωματικές αντιδράσεις.

Για λίγο απλά μείνε με αυτό που σου συμβαίνει.

Proceed

Ενσυνείδητα σκέψου πώς θα ήθελες να αντιδράσεις. Ποιo είναι το ένα πράγμα στο οποίο θα εστιάσεις; Τι είναι πιο σημαντικό αυτή τη στιγμή; Ένα βήμα τη φορά.

Όσο τα παιδιά μεγαλώνουν και αναπτύσσονται συνεχίζουμε να εισάγουμε τις καλές συνήθειες δίνοντας το καλό παράδειγμα. Τα παιδιά μαθαίνουν κατά βάση αντιγράφοντας, αν και αυτό στην πραγματικότητα είναι πώς μαθαίνουμε όλοι μας σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας.

Μερικά από τα πράγματα που μπορούμε να δοκιμάσουμε είναι:

• Να μην κοιτάμε το τηλέφωνό μας πολύ συχνά όταν τα παιδιά βρίσκονται κοντά.
• Αφιερώνουμε χρόνο κάνοντας δραστηριότητες που προωθούν τη συγκέντρωση, τη δημιουργικότητα και την περιέργεια – όπως το διάβασμα, η ζωγραφική ή άλλης μορφής τέχνη, συνομιλίες.
• Συμπεριφερόμαστε στους άλλους – και ειδικά στα παιδιά – καλοσυνάτα και καλοπροαίρετα, ακόμα και όταν υπάρχει αναστάτωση.
• Εκφράζουμε ευγνωμοσύνη για όλα όσα έχουμε στη ζωή μας.

Καθώς μπαίνουμε στη  σχολική ηλικία, η πρακτική mindfulness γίνεται ένα πολύ δυνατό εργαλείο. Μια πρόσφατη μελέτη που έγινε στους μαθητές τετάρτης και πέμπτης δημοτικού που έλαβαν μέρος σε ένα τετράμηνο πρόγραμμα διαλογισμού, έδειξε πως οι μαθητές παρουσίασαν βελτίωση στη μνήμη και στο γνωστικό έλεγχο. Άλλες μελέτες έχουν δείξει πως η πρακτική mindfulness μπορεί να είναι ιδιαίτερα χρήσιμη σε παιδιά με έλλειψη προσοχής, με υπερκινητικότητα, και επίσης μπορεί να μειώσει την επιθετικότητα, το άγχος και την ανησυχία των παιδιών. Και πλέον πολλά εκπαιδευτικά ιδρύματα – από τα δημοτικά σχολεία έως τα πανεπιστήμια – φέρνουν την εκπαίδευση mindfulness στις τάξεις.

Υπάρχουν πολλές και διάφορες ασκήσεις mindfulness, καθώς και παιχνίδια, που εισάγουν τα παιδιά στην ενσυνειδητότητα και τους βοηθούν να αναπτύξουν και να καλλιεργήσουν δεξιότητες χρήσιμες σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Ασκήσεις που εστιάζουν στην αναπνοή, στους ήχους, στις γεύσεις και στην κίνηση του σώματος. Τεχνικές που βοηθούν τα παιδιά να έρθουν σε επαφή με τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους, και να διαχειριστούν διάφορες στρεσογόνες καταστάσεις.

🌾Ένα από τα πολύ αγαπημένα μου είναι το Ενσυνείδητο Βάζο.

Γεμίζουμε ένα άδειο βάζο με νερό σχεδόν μέχρι πάνω και μετά προσθέτουμε μια χούφτα γκλίτερ. Κλείνουμε καλά το βάζο, το κουνάμε και το δείχνουμε στα παιδιά.

«Φανταστείτε πως τα γκλίτερ είναι σαν τις σκέψεις σας όταν είστε αγχωμένοι, θυμωμένοι ή αναστατωμένοι. Δείτε πώς στριφογυρίζουν και δεν μπορείτε να δείτε ξεκάθαρα μέσα στο νερό. Γι ‘αυτό είναι τόσο εύκολο να παίρνουμε ανόητες αποφάσεις όταν είμαστε αναστατωμένοι – γιατί δεν σκεφτόμαστε ξεκάθαρα. Αυτό είναι φυσιολογικό και συμβαίνει σε όλους μας (ναι, και στους μεγάλους).»

Τώρα βάζουμε το βάζο μπροστά τους.

«Τώρα δείτε τι συμβαίνει όταν το βάζο παραμένει ακίνητο για λίγο. Δείτε. Δείτε πώς τα γκλίτερ αρχίζουν να κάθονται και το νερό να καθαρίζει; Το μυαλό σας λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο. Όταν παραμένετε ήρεμοι για λίγο, οι σκέψεις σας αρχίζουν να καταλαγιάζουν και αρχίζετε να βλέπετε τα πράγματα πολύ πιο καθαρά.»

Προτείνουμε στα παιδιά να πάρουν και μερικές βαθιές αναπνοές κατά τη διάρκεια αυτής της ηρεμιστικής διαδικασίας, οι οποίες μπορούν να βοηθήσουν στο να χαλαρώσουν τα έντονα συναισθήματα.

Η πρακτική mindfulness για παιδιά δεν είναι ένα εργαλείο διαπαιδαγώγησης, για αυτό και εξασκείται κατά βάση σε θετικές καταστάσεις. Είναι σημαντικό να ασκούμαστε και οι ίδιοι για να μπορέσουμε να το μοιραστούμε με τα παιδιά (εξάλλου είπαμε ο καλύτερος τρόπος να μοιραστούμε κάτι με κάποιον είναι μέσω παραδείγματος). Η πρακτική mindfulness χρειάζεται τακτικότητα και καθημερινή επαφή. Ενθαρρύνετε τα παιδιά να μοιράζονται την εμπειρία τους ακόμα και αν στην αρχή δεν την αισθάνονται ή δεν την αντιλαμβάνονται.

Οι έρευνες επιβεβαιώνουν ότι η πρακτική mindfulness μπορεί να βελτιώσει την ψυχική υγεία βοηθώντας την ευεξία, τη συγκέντρωση, τον αυτοέλεγχο και την ικανότητα κοινωνικοποίησης. Απλώς πρέπει να εξασκηθεί – και να ενθαρρυνθεί.

Τα προγράμματα που βασίζονται στην πρακτική mindfulness στα σχολεία μπορούν να έχουν μεγάλο αντίκτυπο στην ψυχολογική, κοινωνική και γνωστική ευημερία των παιδιών και των εφήβων.

Έχετε παιδιά ή δουλεύετε με παιδιά σε τακτική βάση;

Δοκιμάστε να ενσωματώσετε κάποιες ασκήσεις ή παιχνίδια mindfulness στις δραστηριότητές σας και το αποτέλεσμα θα μιλήσει από μόνο του.