Από την Anni Eza
Πιστοποιημένη ενεργειακή θεραπεύτρια, εκπαιδεύτρια αυτογνωσίας και προσωπικής ανάπτυξης παιδιών και ενηλίκων.

Έρχεται ο Σεπτέμβρης σιγά σιγά να μας πάρει τρυφερά από το χέρι και να μας
οδηγήσει στο σχολείο. Κάθε Σεπτέμβρη για πολλούς από εμάς αρχίζει ουσιαστικά η χρονιά. Είναι η δική μας Πρωτοχρονιά, η αρχή του σχολικού έτους. Συνήθως την περιγράφουμε ως μετάβαση από το καλοκαίρι, τις διακοπές και τη ξεκούραση στην εργασία και στο σχολείο. Φέτος όμως η λέξη μετάβαση μου φαίνεται σκληρή και διαχωριστική. Φέτος ο Σεπτέμβρης είναι μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για μια νέα αρχή μέσα στην τρέχουσα χρονιά.

Είναι ευκαιρία να συναντηθούμε με τα παιδιά μας και να βάλουμε τη σχέση μαζί τους σε νέες βάσεις. Να τα ακούσουμε αληθινά. Να αφουγκραστούμε και να απαντήσουμε τις ανάγκες τους. Είναι ευκαιρία να θέσουμε νέους στόχους, ατομικούς και συλλογικούς, ακριβώς όπως κάνουμε κάθε Πρωτοχρονιά.

Και ξέρετε ποια άλλη ευκαιρία μας δίνει ο Σεπτέμβρης φέτος; Να ακούσουμε και να απαντήσουμε τις ανάγκες του εσωτερικού μας παιδιού. Τι χρειάζεται αυτό το παιδάκι; Τι θέλει από εμάς; Ας το πάρουμε απόφαση να του δώσουμε την ευκαιρία να μας μιλήσει ειλικρινά. Ακούγοντας το εσωτερικό μας παιδί ακούμε όλα τα παιδιά του κόσμου, ανακτούμε την παιδικότητα μας και ανοίγουμε την καρδιά μας.

Εύχομαι αυτό το Σεπτέμβρη να οδηγηθούμε στα βάθη της ύπαρξής μας, να αγκαλιάσουμε το εσωτερικό μας παιδί και μαζί του όλα τα παιδιά. Εύχομαι αυτό τοφθινόπωρο, πριν προχωρήσουμε στο χειμώνα, να κρατήσουμε τη ζεστασιά και το ανέσπερο φως του Αυγούστου στην καρδιά μας. Καλή μας αρχή…

Facebook: https://www.facebook.com/anni.eza.71
Instagram: https://www.instagram.com/anni_eza/
Twitter: https://twitter.com/anni_eza
Tumblr: https://anni-eza.tumblr.com/

Πιστοποιημένη ενεργειακή θεραπεύτρια, εκπαιδεύτρια αυτογνωσίας και προσωπικής ανάπτυξης παιδιών και ενηλίκων

Κάθε χρόνο την 1η Ιουνίου γιορτάζουμε την παγκόσμια ημέρα γονέων. Οι γονείς μας είναι οι ρίζες μας. Για κάποιους από εμάς είναι οι άνθρωποι που μας έφεραν στον κόσμο. Για κάποιους από εμάς όμως είναι οι άνθρωποι που μας μεγάλωσαν παρόλο που δεν έχουμε καμία βιολογική σύνδεση μαζί τους. Ο γονιός δεν καθορίζεται από τη συγγένεια. Καθορίζεται από την καρδιά.

Οι γονείς μας είναι εκείνοι που στέκονται δίπλα μας στην πορεία της ζωής μας. Εκείνοι με τους οποίους νιώθουμε αυθεντική σύνδεση από καρδιάς κι αυτό δεν έχει καμία σχέση με τη βιολογική συγγένεια. Είναι εκείνοι που φροντίζουν τις ανάγκες μας όσο είμαστε παιδιά και μας υποστηρίζουν κατά τη μετάβασή μας στην εφηβεία και την ενηλικίωση. Είναι οι άνθρωποι που μας διδάσκουν πώς να αγαπάμε ανιδιοτελώς. 

Η ανιδιοτέλεια είναι προϋπόθεση για να γίνει κάποιος γονιός, είτε μητέρα είτε πατέρας. Όταν αποφασίζουμε να αναλάβουμε το ρόλο του γονέα χρειάζεται να έχουμε επίγνωση ότι πρόκειται να δημιουργήσουμε μια σχέση που θα διαρκέσει μέχρι το τέλος της ζωής μας. Χρειάζεται να είμαστε έτοιμοι να καταλάβουμε ότι θα σταματήσουμε να σκεφτόμαστε μόνο τις δικές μας επιθυμίες και ανάγκες, καθώς θα πρέπει να λαμβάνουμε υπόψιν και τις ανάγκες και τις επιθυμίες των παιδιών μας. Θα αντιμετωπίσουμε πολλές νέες και διαφορετικές προκλήσεις. Θα χρειαστεί να βρούμε και να δημιουργήσουμε καινούργιες ισορροπίες στη ζωή μας. Πρόκειται να ανοίξουμε ένα παράθυρο σε άλλο είδος συμπερίληψης και ενότητας γιατί δένουμε τη ζωή μας με έναν άλλο άνθρωπο για πάντα.

Ως γυναίκα που δεν έχει αποκτήσει βιολογικά παιδιά ως τώρα, από επιλογή, μπορώ να πω πως ο ρόλος του γονιού έχει και μια συμπαντική πλευρά. Λόγω της δουλειάς μου  περνάω πολύ χρόνο με τα παιδιά και νιώθω σαν καθένα τους να είναι δικό μου παιδί. Μου αρέσει να αλληλεπιδρώ μαζί τους με ειλικρινή ανιδιοτελή αγάπη. 

Ως κόρη πάντα ένιωθα ότι οι γονείς μου ήταν παρόντες στη ζωή μου με το δικό τους τρόπο. Η μαμά μου είναι γήινη παρουσία και μου έδωσε ρίζες. Πάντα μου έδινε αγάπη και υποστήριξη και μου έδειξε πώς να προχωράω μπροστά βήμα βήμα. Μου έμαθε να εμβαθύνω στον εαυτό μου και να χτίζω γερά θεμέλια για όλα όσα επιθυμώ να δημιουργήσω. Ο μπαμπάς μου υπήρξε πάντα το στήριγμά μου. Μου έμαθε να ακολουθώ την καρδιά μου. Πάντα με ωθούσε να ακολουθώ τα όνειρά μου και να εμπιστεύομαι τη διαίσθησή μου. Έχει πλάκα και παιχνιδιάρικη διάθεση και πάντα βλέπει τη θετική πλευρα της ζωής. Μου έμαθε πώς να βρίσκω το θετικό σε κάθε κατάσταση, να μαθαίνω και να μεγαλώνω όπως τα κλαδιά ενός δέντρου. 

Μαζί κατάφεραν να μου δώσουν όλα όσα θα χρειαζόμουν για μια γεμάτη και ευτυχισμένη ζωή. Με έκαναν να νιώθω ασφαλής, με είδαν και με άκουσαν για αυτό που είμαι κι αυτό δεν ήταν εύκολο, πιστέψτε με. Μπορώ να το καταλάβω πια με την ενήλικη οπτική μου. Πάντα μου λένε πόσο περήφανοι είναι για μένα και πόσο ανακουφισμένοι νιώθουν που πέτυχαν το ρόλο τους ως γονείς. Τελικά αυτό σημαίνει να είσαι γονιός…μια αρμονική συμφωνία ανάμεσα στην ευτυχία και την αγωνία, ένας χορός ανάμεσα στο να μάθεις στους απογόνους σου να πετάνε, αλλά να μένουν και γειωμένοι ταυτόχρονα!

Facebook: https://www.facebook.com/anni.eza.71

Instagram: https://www.instagram.com/anni_eza/

Twitter: https://twitter.com/anni_eza

Tumblr: https://anni-eza.tumblr.com/

Η εξεταστική περίοδος είναι μια από τις πιο απαιτητικές και στρεσογόνες περιόδους για όλα τα παιδιά. Η εξέταση βάζει το άτομο σε μια διαδικασία δοκιμής και ψυχολογικής πίεσης καθώς δεν νιώθει απαραίτητα πως εξετάζονται οι γνώσεις που έχει λάβει αλλά πως εξετάζεται ο ίδιος και αξιολογείται η ίδια του η προσωπικότητα. Το αγχος της καλής απόδοσης και της επιτυχίας δημιουργούν πίεση και ένταση, προκαλώντας πολύ συχνά διάφορα προβλήματα. 

Σωματική και ψυχολογική κόπωση, ένταση και αντιδραστικότητα, απότομες εναλλαγές στη διάθεση και φυσικά έντονο στρες είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά που μπορεί να αποκτούν τα παιδιά την περίοδο των εξετάσεων. 

Το στρες είναι μια φυσιολογική αντίδραση του οργανισμού που τον κινητοποιεί και τον ωθεί σε δράση. Είναι απαραίτητο, χρήσιμο και όπως προανέφερα απολύτως φυσικό. Όταν όμως το στρες υπερβαίνει τα όρια του φυσιολογικού και επίσης δεν εκτονώνεται, δεν βρίσκει δηλαδή χώρο να βγει προς τα έξω και να διαλυθεί, να απομακρυνθεί σταδιακά, τότε δημιουργεί διάφορα θέματα και επηρεάζει άμεσα και έμμεσα την γενικότερη υγεία του οργανισμού. Αυτό ακριβώς είναι που πολύ συχνά βιώνουν τα παιδιά στην εξεταστική περίοδο. 

Το “αρνητικό” στρες λοιπόν επηρεάζει τα παιδιά αρνητικά και μπορεί να προκαλέσει έντονα ψυχοσωματικά συμπτώματα (πονοκεφάλους, εμετούς, πόνους στο στομάχι κ.α.) Επιπλέον δεν είναι καθόλου παραγωγικό καθώς μειώνει την ικανότητα συγκέντρωσης και εστίασης της προσοχής, προκαλεί νοητικό μπέρδεμα και δυσχεραίνει τη λειτουργία της μνήμης – δεν επιτρέπει την εύκολη αποθήκευση της νέας γνώσης αλλά και την ανάσυρση της ήδη υπάρχουσας. 

Όπως καταλαβαίνουμε, η ανάγκη για σωστή διαχείριση του στρες είναι αναγκαία τόσο για τη διαφύλαξη της υγείας όσο και για τη μέγιστη και καλύτερη απόδοση του ατόμου. Αυτό που χρειάζεται το άτομο μεταξύ άλλων, είναι έναν ήρεμο και καθαρό νου. 

Οι πρακτικές mindfulness προσφέρουν μια γεμάτη και αποτελεσματική εργαλειοθήκη αυτή την δύσκολη περίοδο. Θα αναφέρουμε μερικές ασκήσεις που μπορούν να εκτελούνται καθημερινά ως ένας τρόπος νοητικής ενδυνάμωσης, αλλά μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν σε μια έκτακτη στιγμή όπως για παράδειγμα ένα νοητικό μπλακ ουτ, όταν ξαφνικά κατά τη διάρκεια μιας εξέτασης δεν θυμόμαστε τίποτα και το συναίσθημα του πανικού απλώνεται όλο και περισσότερο. Mindfulness εδώ μας ενδιαφέρει ως μια μέθοδος νοητικής προπόνησης. Είναι ένας εξαιρετικός τρόπος να γυμνάσουμε το μυ του μυαλού. Οι νοητικές ασκήσεις εξασκούν την ικανότητα εστίασης και συγκέντρωσης της προσοχής επιτρέποντας μετά στο άτομο να χρησιμοποιήσει αυτήν την ικανότητα οπουδήποτε και οποτεδήποτε. Επιπλέον δημιουργούν τις κατάλληλες νοητικές συνθήκες για τη μάθηση, ενισχύοντας την σωστή λειτουργία της μνήμης, και βγάζοντας το μυαλό από τον “αυτόματο πιλότο”. Βοηθούν επίσης στην διαχείριση των σκέψεων (ειδικότερα των αρνητικών) ρυθμίζοντας τις σχετικές εγκεφαλικές λειτουργίες. Έτσι συμβάλλουν στη μείωση του υπερβολικού στρες. Οι πρακτικές mindfulness καλλιεργούν την ικανότητα της παρατήρησης και της επίγνωσης, και εδώ αναφερόμαστε τόσο στον κόσμο γύρω μας όσο και στον εαυτό μας φυσικά. Αυτή η επίγνωση μας προσφέρει τη συνειδητοποίηση (τη γνώση).

Σύντομη άσκηση mindfulness 1

Στρέψτε την προσοχή στην αναπνοή και κάντε 10 αναπνευστικούς κύκλους ισόχρονης αναπνοής. Μετρήστε ίσο χρόνο και στην εισπνοή και στην εκπνοή. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τα δάχτυλα των χεριών για να μετράτε τους αναπνευστικούς κύκλους.

Σύντομη άσκηση mindfulness 2

Με την εισπνοή στρέφουμε την προσοχή στον αυχένα και στην πλάτη. Με την εκπνοή χαλαρώνουμε και απομακρύνουμε την ένταση που υπάρχει σε αυτές τις περιοχές. Επαναλαμβάνουμε 3 εώς 5 κύκλους αναπνοής. Μπορούμε να κάνουμε το ίδιο στην περιοχή του προσώπου.

Κοιλιακή τετράγωνη αναπνοή

Η προσοχή στρέφεται στην περιοχή της κοιλιάς. Εισπνέουμε και εκπνέουμε σε ίσο χρόνο προσθέτωντας ίσο χρόνο κρατήματος της αναπνοής μετά την εισπνοή. Γεμίστε την κοιλιά, φουσκώστε την, επιτρέψτε στον αέρα να κατέβει χαμηλά και βαθιά στην κοιλιά. Αδειάστε, αφού κρατήσετε τον αέρα στην κοιλιά, σαν να αφήνετε τον αέρα από ένα μπαλόνι να βγει χωρίς να το σπρώχνετε. Επαναλάβετε 7 φορές.

S.T.O.P.

Stop – Σταμάτα ό,τι κάνεις.

Take a breath – Εστίασε στην αναπνοή. Πάρε μερικές συνειδητές αναπνοές, σταδιακά αυξάνοντας τη διάρκεια της εκπνοής.

 Observe – Παρατήρησε (αναγνώριση) τι συμβαίνει: σωματικές αισθήσεις, σκέψεις, συναίσθημα.

Proceed – Προχώρα. Κάνε το επόμενό σου βήμα.

Όλες οι ασκήσεις γίνονται σε σύντομο χρονικό διάστημα, αλλά είναι καλό να επαναλαμβάνονται αρκετές φορές στη διάρκεια της ημέρας. Βάλτε μια υπενθύμιση στο κινητό και όταν ακούτε τον ήχο της, θα ξέρετε πως είναι η ώρα για μια παύση και μια σύντομη άσκηση. 

Μερικές ακόμα γενικές προτάσεις για αυτή την περίοδο: 

• Κάντε διαλείμματα στο διάβασμα.Οι έρευνες έχουν αποδείξει πως έτσι μαθαίνουμε καλύτερα. 
• Κοιμηθείτε καλά. Ο ύπνος είναι σημαντικός για τη σωστή νοητική λειτουργία.
• Να τρώτε σωστά. Προσπαθηστε να καταναλώνετε αρκετά φρούτα και λαχανικά και να πίνετε αρκετό νερό. 
• Δημιουργήστε χρόνο για κάποια σωματική άσκηση. Μπορεί να είναι απλό περπάτημα ή το αγαπημένο σας σπορ. Η άσκηση βοηθάει στην εκτόνωση του στρες. Επιπλέον οι πολλές ώρες διάβασμα αναγκαστικά μειώνουν τις ώρες που το σώμα βρίσκεται σε κίνηση. 
• Παρατηρήστε τον εαυτό σας. Αναγνωρίστε τις στιγμές που δυσκολεύεστε και φροντίστε τον εαυτό σας. Μιλήστε με τους φίλους σας ή με τους γονείς σας. Μοιραστείτε. Αν νιώσετε πως έχετε κλατάρει, πάτε μια βόλτα ή δείτε μια ταινία. 
• Επιβραβεύστε τον εαυτό σας για την προσπάθεια που κάνετε. Αυτό θα σας δώσει το κουράγιο να συνεχίσετε. 

Τέλος κάτι πολύ σημαντικό. Διαχείριση των σκέψεων. Ένα μεγάλο μέρος του στρες προέρχεται από τις ίδιες μας τις σκέψεις. Δοκιμάστε να τις “δείτε” από απόσταση. Αυτή είναι μια δύσκολη άσκηση στην αρχή, αλλά μην τα παρατάτε. Θέλει συνεχόμενη εξάσκηση για να αλλάξει η παλιά αντίληψη. 

Σας εύχομαι καλή δύναμη και καλή επιτυχία!

Πιστοποιημένη ενεργειακή θεραπεύτρια, εκπαιδεύτρια αυτογνωσίας και προσωπικής ανάπτυξης παιδιών και ενηλίκων

Παγκόσμια Ημέρα κατά της Δίαιτας (6 Μαϊου) ξεκίνησε από τη Mary Evans το 1922, μετά τη νίκη της ενάντια στη νευρική ανορεξία. Αντιπροσωπεύει την αποδοχή των φυσικών διαφόρων και της ποικιλομορφίας του ανθρώπινου σώματος. Αποτελεί ένα μήνυμα για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει στην υγεία μας μια στερητική μια ανορθόδοξη δίαιτα.

Πολλές γυναίκες περνούν μεγάλο μέρος της εφηβείας και της ενήλικης ζωής τους κάνοντας εξαντλητικές δίαιτες. Ο λόγος; Τα πρότυπα ομορφιάς που πλασάρονται ως ιδανικά στον κόσμο της μόδας. Αυτά τα μη ρεαλιστικά πρότυπα οδηγούν πολλές γυναίκες σε επικίνδυνες δίαιτες και διατροφικές διαταραχές.

Θυμάμαι μια παιδική μου φίλη που πάντα έκανε αυστηρή δίαιτα, γιατί “φοβόταν μην παχύνει” όπως έλεγε. Μεγαλώνοντας με μία μαμά που βρισκόταν πάντα σε άκρως στερητική δίαιτα, υιοθέτησε κι εκείνη την ίδια στάση απέναντι στη διατροφή, θεωρώντας την φυσιολογική. Θυμάμαι και τη δική μου “κακή” σχέση με το φαγητό στο παρελθόν. Ναι…η αλήθεια είναι ότι η σχέση μου με το φαγητό γινόταν όλο και καλύτερη, όσο περισσότερο καλλιεργούσα την αυτεπίγνωσή μου. Έμαθα να ακούω το σώμα μου και τις ανάγκες του.

Στην ενήλικη ζωή μου το φαγητό ήταν μια αυτόματη διαδικασία, που άλλοτε κάλυπτε την φυσική και άλλοτε τη συναισθηματική μου πείνα, επομένως η ποιότητά του δεν η καλύτερη δυνατή. Όταν ξεκίνησα την πρακτική της yoga και έβαλα τη φυσική άσκηση στην καθημερινότητά μου η αντίληψή μου για τη διατροφή άρχισε να αλλάζει. Άρχισα να αισθάνομαι τι είδους τροφή χρειάζεται το σώμα μου. Άρχισα να καταλαβαίνω πότε πραγματικά πεινάω και πότε η πείνα μου ήταν στην πραγματικότητα η ανάγκη του σώματός μου για νερό. Σταδιακά το σώμα μου ζητούσε πιο ελαφρύ και λίγο επεξεργασμένο φαγητό, φυσικά και αυθόρμητα, χωρίς να κάνω δίαιτα ή να στερούμαι. Αυτό άλλαξε θεαματικά την καθημερινότητά μου. Βελτιώθηκε η ποιότητα του ύπνου μου, η διάθεση και η αντοχή μου. Άρχισα να νιώθω πιο υγιής και δυνατή και φυσικά το σώμα μου έγινε πιο ελαστικό.

Αυτή είναι και η λύση για κάθε διατροφική διαταραχή, νομίζω. Να συνδεθούμε ξανά με το σώμα μας και να έχουμε πραγματική επαφή του. Να καταλάβουμε ότι είναι κομμάτι μας και να πάψουμε να το αντιμετωπίζουμε σαν κάτι ξένο. Να το αγκαλιάσουμε και να το φροντίσουμε ουσιαστικά. Να το αποδεχτούμε και να αποκωδικοποιήσουμε τα μηνύματα που μας δίνει. Το σώμα μας είναι το όχημα για κάθε βίωμα και μας δείχνει πού ακριβώς βρισκόμαστε. Ξέρει ποιες τροφές χρειάζεται και ποιες το επιβαρύνουν και μας το δείχνει!  

Το σώμα μας ανταποκρίνεται σε κάθε σκέψη ή συναίσθημά μας και σε κάθε εξωτερικό ερέθισμα. Το σώμα μας είναι το σπίτι μας σε αυτή τη ζωή και από αυτό το σπίτι δεν μπορούμε να μετακομίσουμε. Θα αφήναμε το σπίτι μας απεριποίητο ή βρώμικο; Γιατί λοιπόν να ταλαιπωρούμε το σώμα μας γεμίζοντάς το ενοχές, ντροπή και στερήσεις;

Facebook: https://www.facebook.com/anni.eza.71

Instagram: https://www.instagram.com/anni_eza/

Twitter: https://twitter.com/anni_eza

Tumblr: https://anni-eza.tumblr.com/

Η 12η Απριλίου είναι αφιερωμένη στα παιδιά του δρόμου, που καθημερινά δίνουν αγώνα για να επιβιώσουν. Καθιερώθηκε το 2011 από τη διεθνή, μη κυβερνητική οργάνωση “Consortium for Street Children” (CSC).

Τα παιδιά αυτά είναι άστεγα, αδυνατούν να βρουν ασφαλή και μόνιμη κατοικία και τα περισσότερα από αυτά αναγκάζονται να εργαστούν στο δρόμο, σχεδόν αμέσως μόλις μάθουν να περπατούν και να μιλούν. Οι κίνδυνοι και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, όπως η πείνα και το ανθυγιεινό περιβάλλον κάνουν τη ζωή τους συνώνυμη με την αδικία και το φόβο.

Ίσως πολλοί από εμάς είμαστε απασχολημένοι με τα δικά μας προβλήματα και τις δικές μας ανησυχίες. Μπορεί να μην έχουμε απεριόριστο χρόνο να ασχοληθούμε με τους άλλους ή με τα παιδιά του δρόμου. Aξίζει όμως να σκεφτούμε σε τι κόσμο θέλουμε να ζούμε. Τα παιδιά του δρόμου και τα προβλήματά τους είναι μέρος του κόσμου άρα και της πραγματικότητάς μας και η πραγματικότητα δημιουργείται από όλους εμάς. Αν λοιπόν καταλάβουμε ότι η πραγματικότητα του καθενός μας επηρεάζει τη ζωή όλων μας, θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε έναν κόσμο ευημερίας για εμάς και τα παιδιά μας, γιατί όλα τα παιδιά του κόσμου, και του δρόμου, είναι παιδιά μας.

Τα παιδιά μας είναι το μέλλον του κόσμου και το δικό μας. Ας αναρωτηθούμε λοιπόν…θα αφήναμε το μέλλον μας στο δρόμο, φοβισμένο,να πεινάει και να κρυώνει;

Θεωρείται από πολλούς ότι η γιόγκα είναι μια πρακτική που αφορά ενήλικες αλλά την τελευταία δεκαετία στην Ελλάδα όλο και περισσότερα παιδιά κάθε χρόνο παρακολουθούν σε εβδομαδιαία βάση κάποιο μάθημα παιδικής γιόγκα καθώς έχουν δημιουργηθεί τμήματα σε yoga studio, ιδιωτικά νηπιαγωγεία, σχολεία και κέντρα δημιουργικής απασχόλησης τόσο στην πρωτεύουσα όσο και στην επαρχία. Αυτό είναι πράγματι ένα πολύ ευχάριστο και ελπιδοφόρο νέο.

Τα παιδιά καθώς μεγαλώνουν σε έναν κόσμο που «τρέχει» είναι καθημερινά εκτεθειμένα σε ένα περιβάλλον πολύ ανταγωνιστικό με την πίεση του σχολείου, των αδιάκοπων μαθημάτων, το άγχος της επιτυχίας των αθλημάτων και των εξωσχολικών δραστηριοτήτων. Όλα τα παραπάνω επιδρούν στην έμφυτη χαρά τους, στο γέλιο και στη ξεγνοιασιά που πρέπει να πρωταγωνιστεί στη καθημερινότητα τους.

Παρόλο που θεωρούμε ότι το άγχος είναι ένα συναίσθημα που αφορά κυρίως τους ενήλικες δεν είναι καθόλου λίγα τα παιδιά που το βιώνουν καθημερινά και σε υψηλά επίπεδα. Εδώ έρχεται η γιόγκα και οι υπέροχες τεχνικές της να ελευθερώσει τα παιδιά από αυτό το συναισθηματικό φορτίο για να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις της καθημερινότητας πιο αποτελεσματικά και να χαίρονται το δώρο της ζωής με όλο τους το είναι. Εφαρμόζουν τις τεχνικές που μαθαίνουν στην καθημερινότητά τους και  ανακουφίζονται από το  άγχος των σχολικών επιδόσεων ενώ αποκτούν καλύτερες συνθήκες ύπνου με αποτέλεσμα να ξυπνάνε πιο ξεκούραστα για να ξεκινήσουν μια μέρα γεμάτα ζωτική ενέργεια.

Μέσα από τη συστηματική παρακολούθηση μαθημάτων αποκτούν σταδιακά συναισθηματικό έλεγχο και μπορούν να αυτορρυθμίζονται. Κατανοούν τις ανάγκες που έχει το σώμα τους γιατί μαθαίνουν να το «ακούνε» και να το σέβονται αλλά είναι το ίδιο σημαντικό όταν καταφέρνουν να «ακούνε» και το συναίσθημά τους ώστε να μπορούν να εκφράσουν τι έχουν ανάγκη την παρούσα στιγμή και να το διαχειριστούν.

Η πρακτική προσφέρει στα παιδιά το συναίσθημα της ικανοποίησης για τον εαυτό, της αυταγάπης για ό,τι καταφέρνουν τη δεδομένη στιγμή χωρίς να συγκρίνονται με κανέναν, δεν ανταγωνίζονται κανέναν και αντιμετωπίζονται ισάξια. Μέσα σε πνεύμα ενθάρρυνσης και θετική διατύπωσης, δίχως κριτική, βελτιώνουν την αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθησή τους δημιουργώντας παράλληλα όμορφους δεσμούς σύμπνοιας με την ομάδα. Δίνεται ιδιαίτερη σημασία στη συνεργασία και τη συμπόνια που μπορεί να προσφέρει το ένα παιδί στο άλλο σε ένα ελκυστικό περιβάλλον με σκοπό να μιλήσουν και να εκφραστούν σε κλίμα αποδοχής.

Εκπαιδεύονται στο να βιώνουν «το εδώ και το τώρα», να γεύονται την παρούσα στιγμή σαν μια μεγάλη γιορτή μέσα από τη μεγαλειώδη λειτουργία της αναπνοής!

Χωρίς να έχουμε αναφέρει τα σωματικά και νοητικά οφέλη, όλα τα παραπάνω αρκούν να φωνάξουμε με χαρά «Λίγο Ζεν ακόμα για τα παιδιά παρακαλώ!!!».

Στοιχεία επικοινωνίας: https://www.flowerkidsyoga.com/

https://www.facebook.com/floweryoga

https://www.youtube.com

Σύμβουλος Εκπαίδευσης, Σταδιοδρομίας

& Επαγγελματικού Προσανατολισμού

Life Coach & Mentor Εφήβων, Ενηλίκων, Γονέων

O Eπαγγελματικός Προσανατολισμός και η Συμβουλευτική Σταδιοδρομίας ήταν πάντα σημαντικά και θέλω να πιστεύω ότι σύντομα θα πάρουν την θέση που τους αξίζει στο Σχολείο, στην Εκπαίδευση. Σε παλαιότερες εποχές οι άνθρωποι αναζήτησαν συμβούλους σταδιοδρομίας για αλλαγή κατεύθυνσης, μόνο αφού πήραν την δουλειά και ήταν δυσαρεστημένοι με αυτήν. Τώρα, οι άνθρωποι αναγνωρίζουν ότι αυτό δεν είναι ιδανικό. Αυτό που αξίζει να σημειωθεί, είναι να εξετάσουμε γιατί οι άνθρωποι αλλάζουν καριέρα.

Βέβαια, δεν χρειάζεται πολλή σκέψη για να καταλάβουμε ότι κάποιος που το κάνει δεν ήταν ποτέ πεπεισμένος για την κατεύθυνση, την σταδιοδρομία που έπρεπε να ακολουθήσει. Μια τέτοια απόφαση πηγάζει συνήθως από το σχολείο. Πολλοί μαθητές κάνουν επιλογές με βάση τι υπερισχύει στις επιλογές μεταξύ των συνομηλίκων τους. Δεν σκέφτονται τι τους αρέσει, μέχρι να είναι …πολύ αργά.

Η επιλογή κατεύθυνσης ή και καριέρας, συνήθως, έρχεται μετά από την επιλογή ενός μαθήματος ή μιας ομάδας μαθημάτων. Εάν ένας μαθητής δεν επιλέξει τη σωστή πορεία, θα επηρεάσει, κατά λάθος, την επιλογή της σταδιοδρομίας του. Μια πρόσφατη μελέτη έδειξε ότι ένας στους τρεις μαθητές είναι δυσαρεστημένοι με το μάθημα που επέλεξαν και μαντεύετε, φυσικά, πόσες χιλιάδες είναι οι δυσαρεστημένοι στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.

Τέτοια στοιχεία δείχνουν μόνο μια σαφή αλήθεια : Τη σημασία και σπουδαιότητα του Επαγγελματικού Προσανατολισμού στα σχολεία.

Για να βρείτε τη σωστή σταδιοδρομία, πρέπει να κατανοήσετε τι μάθημα, τι ομάδα μαθημάτων πρέπει να ακολουθήσετε και εάν οι ικανότητές σας ταιριάζουν με τα ενδιαφέροντά σας. Ένας μαθητής μπορεί να θέλει να μπει στην αρχιτεκτονική πιστεύοντας ότι είναι καλός στα μαθηματικά και ότι το σχέδιο ενός κτιρίου δεν είναι πολύ δύσκολο. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν πολλά περισσότερα στην αρχιτεκτονική από αυτό και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να θέλει να συνεχίσει μια άλλη καριέρα στο τέλος του ίδιου έτους. Ο επαγγελματικός προσανατολισμός και η συμβουλευτική στα σχολεία εξασφαλίζει το σωστό είδος βοήθειας για να ξεπεραστεί αυτή η σκέψη και να εμποδίσει τους μαθητές να κάνουν τέτοια λάθη. Πολλοί μαθητές μπορεί να κάνουν μια ψυχομετρική εξέταση για να αποφύγουν τα λάθη και οι προσπάθειές τους είναι αξιέπαινες, αν και τα αποτελέσματα του τεστ ενδέχεται να τους αφήσουν πιο μπερδεμένους από πριν. Γιατί; Το ψυχομετρικό τεστ περιγράφει βασικά τα πλεονεκτήματα και τις αδυναμίες των μαθητών και τονίζει τις ικανότητες και τα ενδιαφέροντά τους.

Όμως είναι σημαντικό να τονίσουμε οτι οι ικανότητες και τα ενδιαφέροντά τους δεν είναι απαραίτητο να ταιριάζουν. Δηλαδή, μπορούν να είναι καλοί στα Μαθηματικά, αλλά ενδιαφέρονται για τις Τέχνες. Ποια επιλογή σταδιοδρομίας επιλέγουν;

Ένας σύμβουλος επαγγελματικού προσανατολισμού θα είναι καταρχάς, ικανός να εξηγήσει ολόκληρη την αξιολόγηση, να τους πει τα προνόμια και τα μειονεκτήματα της επιδίωξης τόσο των ενδιαφερόντων όσο και των ικανοτήτων τους, και θα τους δώσει δυνατότητα μέσω της σαφήνειας και της κατανόησης να λάβουν τις σωστές αποφάσεις. Αυτό είναι απαραίτητο, ειδικά όταν οι μαθητές είναι επιρρεπείς στη λήψη συμβουλών από άπειρες πηγές.

Αρκετά συχνά παρατηρείται ότι οι μαθητές τείνουν να λαμβάνουν συμβουλές από οποιονδήποτε πιστεύουν ότι έχει εμπειρία. Αλλά μπορεί να μην είναι πάντα σωστό ή  να μην είναι το καλύτερο.      Η πορεία που ακολούθησαν οι φαινομενικά επιτυχημένοι συνομηλίκοί τους ίσως να μην τους βοηθούσε να φτάσουν στον ίδιο προορισμό, οι ενήλικοι-πρότυπά τους πρέπει να έχουν περάσει από αποτυχίες οι ίδιοι και οι γονείς τους μπορεί να μην γνωρίζουν τις τελευταίες απαιτήσεις των επιχειρήσεων. Για να βεβαιωθούν ότι οι μαθητές έχουν σαφήνεια σκέψης, οι σύμβουλοι επαγγελματικού προσανατολισμού πρέπει να είναι διαθέσιμοι για τους μαθητές ανά πάσα στιγμή για να λάβουν τη σωστή και την πιο «φρέσκια» συμβουλή.

Πολλοί από τους συμβούλους που είναι ήδη παρόντες είναι σύμβουλοι δεξιοτήτων ζωής και παρόλο που οι δεξιότητες ζωής είναι σημαντικές, ο αριθμός των συμβούλων είναι χαμηλός. Το χτίσιμο του επαγγελματικού προσανατολισμού σε σωστά πλαίσια είναι  αυτό που οι μαθητές χρειάζονται περισσότερο για να είναι επιτυχημένοι. Για να τονίσω, η επείγουσα απαίτηση σε πρόσφατα στατιστικά για τους συμβούλους σταδιοδρομίας δείχνουν ένα επιβλητικό 87% έως 92% των μαθητών που δεν λαμβάνουν καθοδήγηση σχετικά με τον επαγγελματικό προσανατολισμό από τα σχολεία τους.

Οι αποφάσεις που λαμβάνονται στο σχολείο συχνά δημιουργούν ή καταστρέφουν την σταδιοδρομία του μαθητή. Οι έμπειροι σύμβουλοι επαγγελματικού προσανατολισμού εκπαιδεύονται για να κατανοήσουν τη σκέψη των μαθητών και τις δυνατότητές τους. Μόλις γίνει κατανοητό το δυναμικό ενός μαθητή, ο σύμβουλος είναι σε θέση να καθοδηγήσει τον μαθητή στον καλύτερο προσανατολισμό, κατάλληλο για αυτόν, και να τον βοηθήσει να λάβει τις αποφάσεις που διασφαλίζουν την επιτυχία της σταδιοδρομίας.

Οι μαθητές θέλουν να είναι επιτυχημένοι. Μπορεί να νιώθουν ίσως άβολα στην αρχή ή να πιστεύουν ότι είναι αδύνατο να λάβουν βοήθεια, αλλά είναι δική μας ευθύνη να τους βοηθήσουμε να χτίσουν ισχυρό προσανατολισμό και σταδιοδρομία. Ο ουσιαστικός επαγγελματικός προσανατολισμός στα σχολεία, στην Εκπαίδευση γενικότερα, βασιζόμενος στην Αυτογνωσία πρωτίστως, είναι καθοριστικός παράγοντας για το χτίσιμο υψηλής αυτοεκτίμησης, αποδοχής, ομαλής προσαρμογής, συνεργασίας στο τρίπτυχο Εαυτός – Οικογένεια – Κοινωνία.

Συμφωνείτε ότι είναι ένα υπέροχο πρώτο βήμα; Και έπονται τα επόμενα.

Τι ακριβώς είναι ο παιδικός αθλητισμός; Και τι ρόλο μπορεί να παίξει στην διαμόρφωση του χαρακτήρα του παιδιού; Των βασικών αξιών και πιστεύω του για τον ευατό του και την ζωή…; Της μελλοντικής του επαγγελματικής πορείας; Ακόμα και της προσωπικής και μελλοντικά οικογενειακής του ευτυχίας…;

Ας τα πάρουμε με τη σειρά…

Για τα περισσότερα παιδιά, το άθλημα που επιλέγουν εξελίσσεται σε κάτι  πολύ παραπάνω από ένα hobby ή ένα τρόπο να περνάνε ευχάριστα τον ελεύθερο χρόνο τους. Είναι η αγαπημένη τους δραστηριότητα. Αυτό μέσα από το οποίο βιώνουν τα πιο έντονα συναισθήματα και στο οποίο επενδύουν ψυχικά τα μέγιστα. Αυτό μέσα από το οποίο εκφράζονται ελεύθερα και αναπτύσσουν τη φαντασία τους. Αυτό μέσα από το οποίο ονειρεύονται και οραματίζονται το μέλλον τους. Είναι αυτό που δίνει χρώμα και νόημα στην ζωή τους.

Και τι σημαίνει αυτό;

Αν πάρουμε σαν δεδομένο το ότι όσο πιο πολύ αγαπάμε κάτι και όσο πιο έντονα το βιώνουμε, τόσο πιο δεκτικοί και «εκτεθειμένοι» είμαστε στο να πάρουμε μηνύματα μέσα από αυτό, συνειδητοποιούμε τις καταλυτικές επιρροές που το αθλητικό περιβάλλον έχει στη διαμόρφωση του εσωτερικού κόσμου των παιδιών. Στην αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθησή τους. Στο αν πιστεύουν ότι η ζωή είναι δίκαιη ή άδικη. Στο ότι αξίζει να επιμένεις και να προσπαθείς μέχρι να πετύχεις αυτό που τόσο πολύ θέλεις. Στην ερμηνεία και τη διαχείριση του λάθους. Της νίκης και της ήττας. Το αν η επιτυχία είναι θέμα συγκυριών και τύχης, ή αποτέλεσμα μικρών καθημερινών πειθαρχιών και συνηθειών; Και στις αξίες μέσα από τις οποίες, ασυνείδητα, αποφασίζουν το ποια στάση και συμπεριφορά θα επιλέξουν την κάθε δεδομένη στιγμή.

 Ο αθλητισμός μας βάζει σε πιεστικές σωματικά και συναισθηματικά καταστάσεις. Μας οδηγεί στα όριά μας. Και εκεί αναδεικνύεται το ποιοι πραγματικά είμαστε. Και πόσο μεγάλο δώρο μπορεί να είναι αυτό, ειδικά σε παιδική ηλικία; Μπορώ υπό πίεση να συνεχίζω να πιστεύω στον εαυτό μου; Να είμαι υποστηρικτικός και παρακινητικός; Υπεύθυνος και όχι επικριτικός. Να απολαμβάνω το παιχνίδι  χωρίς να γνωρίζω την τελική του έκβαση;  Και να αναγνωρίζω πως αν παίξω με όλο μου το είναι έχω κερδίσει ανεξαρτήτου σκορ, χρόνου και επίδοσης; Να επιλέγω την αφοσίωση, την επιμονή, την εργατικότητα, το «καθαρό» παιχνίδι και την νηφάλια αυτοαξιολόγηση;

Και πόσο χρήσιμα μπορούν όλα αυτά να φανούν σε όλες τις υπόλοιπες δραστηριότητες μου, τωρινές και μελλοντικές; Αυτά άλλωστε δεν χρειάζονται για την ευημερία και εξέλιξή μου και στο σχολείο, στον επαγγελματικό χώρο και στην παρέα…; Στις κοινωνικές και διαπροσωπικές μου σχέσεις;

Το σημαντικό κατ’ επέκταση ερώτημα είναι λοιπόν το εξής:

Πόσο συνειδητοί είμαστε, γονείς και προπονητές (και διοικητικοί φορείς), στο πώς επηρεάζουμε όλα τα παραπάνω με τις αποφάσεις, τις επιλογές και τις συμπεριφορές  μας γύρω από τον αθλητισμό; Και της ευθύνης που έχουμε αναλάβει προχωρώντας σε αυτές;

Είναι εξαιρετικά σημαντική η επιλογή του αθλητικού περιβάλλοντος του παιδιού…! Θα τολμήσω να πω ίσως και πιο σημαντική από του ακαδημαϊκού. Με δεδομένο ότι η επιτυχία και ευτυχία μας ορίζεται περισσότερο από αυτό που είμαστε παρά από τις γνώσεις και τις διαπιστεύσεις μας. Καθώς και το ότι το παιδί θα εμπνευστεί και επηρεαστεί κατά κανόνα, καλώς ή κακώς, περισσότερο από τον προπονητή του παρά από το δάσκαλό του.

Και οι προπονητές πόσο αντιλαμβανόμαστε το πώς η κάθε μας λέξη, το κάθε βλέμμα και η κάθε έκφρασή μας «γράφει» στην καρδιά και στο μυαλό των παιδιών. Η παραμικρή μας απόφαση και στάση. Ότι είμαστε πρότυπα και συχνά «ήρωες» για τα παιδιά αυτά. Ότι η εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους εξαρτάται συχνά από τον τρόπο που τους αποδεχόμαστε, τους αξιολογούμε, τους επιβραβεύουμε ή τους παρατηρούμε. Από το αν επί της ουσίας τους εμπιστευόμαστε ή τους αμφισβητούμε. Και το τι μαθήματα ηγεσίας και διαχείρισης καταστάσεων τους δίνουμε με τη στάση μας και τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τις καταστάσεις. Πόσο συχνά αναρωτιόμαστε αν είμαστε εστιασμένοι στην κάλυψη των δικών τους συναισθηματικών αναγκών, ή αν, άθελα μας φυσικά, εκμεταλλευόμαστε την τυφλή εμπιστοσύνη που μας δείχνουν για την κάλυψη των δικών μας. Για αποδοχή, επιτυχία, σημαντικότητα και προβολή.

Το 2007, επιστρέφοντας από ένα τουρνουά στο εξωτερικό, άκουσα προς έκπληξη μου έναν γονέα μας (Απόφοιτο Κολλεγίου Αθηνών ο ίδιος) να λέει ότι αν αναγκαζόταν να επιλέξει μεταξύ σχολείου και αθλητισμού για την προσωπική εξέλιξη του παιδιού του, θα επέλεγε το δεύτερο. Τότε μου φάνηκε υπερβολικό. 13 χρόνια μετά καταλαβαίνω απόλυτα τι εννοούσε. Δόξα τω Θεώ ζούμε σε μια εποχή  που δεν έχουμε με τέτοια διλλήματα. Οφείλουμε όμως, όσοι δουλεύουμε με και για τα παιδιά, να αναλάβουμε την τεράστια κοινωνική μας ευθύνη και να εξασφαλίζουμε την επάρκειά μας στο έργο της υπηρέτησής τους. Γιατί εμείς υπηρετούμε αυτά και όχι το αντίθετο. Εκείνα μας διδάσκουν τι σημαίνει χαρά, αφοσίωση, εμπιστοσύνη και αγάπη…

Δεν είναι καινούργιο ότι τα παιδιά χρειάζονται την άσκηση στη ζωή τους.  Άλλωστε μην ξεχνάμε ότι Παιδί και Άθληση είναι συνυφασμένες έννοιες ή τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι. Λόγω του σύγχρονου τρόπου ζωής και της αυξανόμενης εξάρτησής των παιδιών με την τεχνολογία, αφού ένα μεγάλο ποσοστό παιδιών έχουν αντικαταστήσει το παιχνίδι και τη σωματική άσκηση με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές και το διαδίκτυο, γίνονται ανενεργά παιδιά και είναι πιθανό να γίνουν και ανενεργοί ενήλικες. Με τα ποσοστά παχυσαρκίας να αυξάνονται συνεχώς και την καθιστική ζωή να γίνεται τρόπος ζωής του μέσου ανθρώπου, το να γυμνάζεται ένα παιδί από νωρίς είναι πολύ ωφέλιμο για την υγεία και το σώμα του.  Σύμφωνα με έρευνες, όταν τα παιδιά ασκούνται σε τακτική βάση δεν έχουν μόνο σωματική υγεία αλλά και ψυχική. 

Ποια όμως είναι τα οφέλη της άσκησης για το παιδί;

Αναπτύσσεται ένα υγιές μυοσκελετικό σύστημα. Μέσω της άσκησης «δυναμώνουν» σημαντικά τόσο τα οστά όσο και οι μύες και οι αρθρώσεις τους. 

Ενδυναμώνεται το καρδιαγγειακό σύστημα. Ουσιαστικά, κατά τη διάρκεια μιας φυσικής δραστηριότητας «γυμνάζονται» παράλληλα η καρδιά και οι πνεύμονες. «Προπονείται» συνολικά το καρδιαναπνευστικό σύστημα.

Αναπτύσσεται η νευρομυϊκή συναρμογή των παιδιών. Μέσω των τεχνικών ασκήσεων και των επαναλήψεων μαθαίνουν να ελέγχουν καλύτερα το σώμα τους και τις κινήσεις τους, βελτιώνοντας με αυτόν τον τρόπο τα αντανακλαστικά τους και αναπτύσσοντας το συγχρονισμό μεταξύ ματιών και άκρων.

Διατηρείται ένα υγιές και φυσιολογικό βάρος. Είναι ένα γεγονός ιδιαίτερα σημαντικό, ειδικά εάν αναλογιστεί κανείς την αλματώδη αύξηση στα ποσοστά της παιδικής παχυσαρκίας, καθώς αυτή εγκυμονεί πλήθος σοβαρών και αρνητικών συνεπειών στην υγεία.

Τα τελευταία χρόνια σημαντικός αριθμός μελετών τονίζει την αξία της άσκησης και της σωματικής δραστηριότητας στον ψυχολογικό τομέα. Έχει βρεθεί ότι μέσω της άσκησης μειώνεται το άγχος και βελτιώνεται  αισθητά ο έλεγχος του, καθώς και ο έλεγχος του θυμού. Επίσης, αποτελεί ένα ευχάριστο διάλειμμα από το πολλές φορές πιεστικό πρόγραμμα των φροντιστηρίων και των μαθημάτων.

Σε επίπεδο πνευματικής λειτουργίας, έρευνες έχουν δείξει ότι τα παιδιά τα οποία ασκούνται εμφανίζουν μεγαλύτερα ποσοστά επιτυχίας στα σχολικά μαθήματα. Αυτό συμβαίνει γιατί αυτά τα παιδιά έχουν μάθει να ακολουθούν συγκεκριμένους κανόνες και να είναι πιο πειθαρχημένα. Εντός της τάξης εμφανίζουν αυξημένη ικανότητα να συγκεντρώνονται κατά τη διάρκεια των μαθημάτων και συνεπώς να έχουν καλύτερες σχολικές επιδόσεις.

Τέλος, σε κοινωνικό επίπεδο η συμμετοχή των παιδιών σε αθλήματα και ειδικά σε ομαδικά, έχει βρεθεί ότι βοηθά στην πιο γρήγορη και ουσιαστική κοινωνικοποίησή τους. Μέσω της σωματικής δραστηριότητας που έχουν επιλέξει, αναπτύσσουν αισθήματα συνεργασίας και ομαδικότητας, βοηθώντας στην τόνωση της αυτοπεποίθησής τους.

Πολύ σημαντικό ρόλο βέβαια στην καθιέρωση της σχέσης παιδιού-σωματικής δραστηριότητας έχει ο γονιός. Οι γονείς θα πρέπει πάντα να ενθαρρύνουν τα παιδιά να ασκούνται και να αποτελούν οι ίδιοι πρότυπα μιας δραστήριας και υγιούς στάσης ζωής. Με αυτόν τον τρόπο τα παιδιά θα αγαπήσουν την άσκηση και θα λάβουν όλα τα οφέλη που έχει να τους προσφέρει. 

Ξέρουμε όλοι πόσο σημαντική είναι η άσκηση, τόσο για έναν ενήλικα όσο και για ένα παιδί. Εκτός όμως από τα οφέλη στη σωματική του ανάπτυξη η γυμναστική προσφέρει και κάτι άλλο, πολύ πιο βαθύ:

Κάνει το παιδί ευτυχισμένο!

Στοιχεία επικοινωνίας: https://moromassage.gr/

email:  info@moromassage.gr

τηλέφωνο: 6947737424

Ο Χαρούλης με ρώτησε κάτι που δεν μου το έχει ρωτήσει ΠΟΤΕ κανείς !

“ Δημήτρη, τι θυμάσαι από τότε που ήσουν παιδί;”

Πού να φανταζόταν ο Χαρούλης ότι χάρη στο αμαξίδιό μου θυμάμαι σχεδόν τα πάντα. Δεν εννοώ ότι το αναπηρικό αμαξίδιο βελτίωσε τη μνήμη μου ή κάτι τέτοιο. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι εξ’ αιτίας της αναπηρίας μου, έχω περάσει πολλές ώρες, μέρες αλλά και μήνες, να προσπαθώ να θυμηθώ τα πάντα που είχα ζήσει μέχρι τα δεκαέξι μου χρόνια, όταν και έγινε το ατύχημά μου.

Λογικό είναι να αναρωτηθείτε και εσείς, όπως αναρωτήθηκε και ο Χαρούλης, τι στο καλό με έπιασε και προσπάθησα τόσο πολύ να τα θυμηθώ όλα αυτά. Η απάντηση θα προκύψει εύκολα εάν κάνετε ένα μικρό αλλά και λιγάκι ‘’επίπονο’’ άλμα φαντασίας. Τι άλλο θα μπορούσα να κάνω επί 10 ολόκληρους μήνες σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου και μετά άλλα τρία χρόνια μέσα στο σπίτι;;; Ξέρετε πόσο ελεύθερο χρόνο είχα;;; Οπότε έκανα αυτό που ήξερα πάντα να κάνω τόσο καλά ! Το έριξα στο τρέξιμο !

Αλλά όχι, δεν έτρεξα με τα πόδια μου, όπως παλιά, αλλά έτρεξα με το μυαλό μου ! Είχα δύο επιλογές. Είτε να τρέξω μπροστά στο μέλλον, με την φαντασία μου, είτε πίσω στο παρελθόν με τη μνήμη μου. Και για κάποιον όπως εμένα που δεν ήξερα πώς θα είναι το αύριο ή το μεθαύριο, έμοιαζε πολύ καλύτερο να περάσω χρόνο προσπαθώντας να θυμηθώ το παρελθόν, δηλαδή τα παιδικά μου χρόνια. Και όσο το έκανα, όλο και πιο πολύ μου άρεσε. Και όσο περισσότερο μου άρεσε, τόσο πιο πολύ έτρεχα στο παρελθόν μου. Και μαντέψτε τι έγινε μετά !

Ό,τι δεν μπορούσαν να κάνουν τα φάρμακα που μου έδιναν οι γιατροί, τα έκαναν οι όμορφες αναμνήσεις από τα πιο χαρούμενα χρόνια της ζωής μου !

Τότε που ήμουν μπόμπιρας και όργωνα τις αίθουσες του νηπιαγωγείου σαν άνεμος. Ήσυχος καθόμουν μόνο την ώρα του γεύματος, όταν το φαγητό δεν μου άρεσε καθόλου. Καθόμουν ήσυχος για να μην γίνομαι αντιληπτός όσο θα εφάρμοζα τα τετραπέρατα σχέδιά μου. Αρχικά καθόμουν δίπλα στην ομορφούλα της τάξης, μετά έπαιρνα το πιάτο με τις μπάμιες και δεξιοτεχνικά τις πετούσα κάτω από την καρέκλα μου. Στη συνέχεια ρωτούσα κάποιον συμμαθητή μου αν θα ήθελε να αλλάξουμε θέσεις και φυσικά όλο έλεγαν ΝΑΙ γιατί θα καθόταν δίπλα στην ομορφούλα. Στο τέλος της ώρας, μόλις σηκωνόμασταν για να αποχωρήσουμε, αποκαλύπτονταν οι πεταμένες μπάμιες και η δασκάλα έβαζε τις φωνές στον καζανόβα συμμαθητή μου που πλήρωνε το τίμημα για να κάτσει δίπλα στην ομορφούλα. Να με συγχωρέσετε  για την πονηριά μου, αλλά καταπιεζόμουν με αυτές τις μπάμιες… (ακόμη και τώρα που τα γράφω, πάλι μου φτιάχνει το κέφι ! J )

Στο δημοτικό, κάθε μέρα ήταν καλύτερη από την προηγούμενη. Λίγο διάβασμα και ατελείωτο παιχνίδι. Στο γυμνάσιο κυριάρχησαν οι παιδικοί έρωτες και στο λύκειο σειρά είχαν οι δυνατές φιλίες που με χαρά δηλώνω πως κρατάνε αγέρωχες μέχρι και σήμερα !

Και κάπου εδώ συνειδητοποιώ ότι για να πω στον Χαρούλη και σε εσάς όλα όσα θυμάμαι από την παιδική μου ηλικία θα χρειαστώ πολλές σελίδες. Πάρα πολλές σελίδες. Αυτό όμως που μπορώ να πω με σιγουριά και που χωράει μέσα στις επόμενες λίγες σειρές είναι ίσως το πιο σημαντικό από όλα.

Σαν παιδί είχα την τύχη να μην αφήνω στιγμή και λεπτό να πάει χαμένο. Τότε έμοιαζε σε πολλούς σαν μια ενοχλητική ζωηράδα, αλλά σήμερα αυτοί οι ‘’πολλοί’’ χαίρονται πραγματικά που τα αποτελέσματα εκείνης της ζωηράδας μπορούν να γεμίσουν ατελείωτες σελίδες με όμορφες στιγμές. Και μαζί με αυτούς χαίρομαι και εγώ. Αλλά και ο Χαρούλης. Ίσως χαίρεστε και εσείς…